— 127 - 



gevoerd bij de Menado en Java-parelmaïs. Bij dit kenmerk kan 

 natuurlijk van xeniën geen sprake zijn: alle korrels van eenzelfde 

 kolf geven een gelijkmatige verkleuring te aanschouwen. 



De eerste bastaardgénératie [F. 1] vertoont een domineeren van 

 de roodo kleur in den vruchtwand. Deze F. 1 planten werden be- 

 stoven met het recessieve kenmerk, zoodat de F. 2 planten voor 

 50 pCt. kolven met roode en voor 50 pCt. kolven met ongekleurden 

 vruchtwand moesten dragen. Alhoewel de gekleurde kolven in 

 deze F. 2 generatie geenszins allen eenzelfde kleur vertegenwoor- 

 digden, maar daarentegen vele kleurgradaties voorhanden zijn, die 

 een zuivere scheiding der gekleurde en ongekleurde kolven be- 

 moeilijkten, zoo wezen toch de tellingen de verwachte verhouding 

 benaderend aan, en mag dan ook gelijk Lock aanneemt, de verbin' 

 dingen van dit kenmerk met de ongekleurde antagonist als hetero- 

 dynaam en schizogoon opgevat worden, d. w. z. in de eerste bas- 

 taardgénératie grijpt een duidelijk domineeren van het kleurprin- 

 cipe plaats, terwijl in de volgende génératie een splitsing der ken- 

 merken volgens Mendel's regel zich voordoet. 



IX. 



Scheikundige samenstelling van de z tmeelmais. 

 Hopkins heeft hieromtrent uitvoerige onderzoekin ;en verricht 

 [Agricultural Experiment station, University of Illinois Bulletin 53]. 

 Niet al'een vertoonen de soorten onderling groote verschillen in 

 de procentgehalten aan koolhydraten eiwit en vet, maar ook binnen 

 de variëteit werden groote schommelingen dier gehalten waarge- 

 nomen. Zoo \ond Hopkins bij de Burr's white corn de volgende 

 uiterste waarden : 



aan koolhydraten 78.92 tot 85.79 % 

 „ eiwit 8.35 „ 13.88 „ 



„ vet 3.95 „ 6.02 „ 



alles berekend op droge stof. 



Deze waarden loopen echter veel minder sterk uiteen, wanneer 

 men de gehalten der korrels van eenzelfde kolf nagaat. De ver- 

 schillen tusschen korrels van eenzelfde kolf zijn grooter wanneer 

 men de basis, met de topkorrels vergelijkt, maar kleiner wanneer 

 men van eenzelfde kolf de overlangsche rijen onderling vergelijkt. 



De resultaten van Hopkins zijn in hoofdzaak bevestigd geworden 

 door de onderzoekingen van Willard, Clothier en Weber. Deze 



