— 163 — 



organische stoffen, die er in verschillende verhoudingen gemengd 

 in voorkomen. 



Als bron van deze verbindingen moeten wij het plantenrijk be- 

 schouwen, daar ook het dierlijk voedsel, zooals vleesch, melk enz. 

 slechts door omzetting uit piantenstof is ontstaan. 



Door de planten worden deze organische stoffen uit zeer eenvou- 

 dige verbindingen nl. uit water, koolzuur, nitraten en eenige andere 

 zouten, door een merkwaardig proces opgebouwd. Zij ondergaan 

 in het dierenlichaam vele veranderingen en dienen ook voor den 

 opbouw van organen, maar ten laatste worden zij geheel afgebroken 

 en ontstaan er weer de stoffen uit, waaruit zij door de planten 

 gevormd werden, koolzuur, water enz. 



De kennis van deze merkwaardige chemische wisselwerkingen 

 tusschen planten en dieren is zeker een van de schitterendste 

 resultaten van het wetenschappelijk onderzoek van den laatsten tijd. 



Maar deze groote kringloop van de elementen, die voor het leven 

 noodig zijn, koolstof, waterstof, zuurstof en stikstof, heeft in een 

 zeer groot aantal phasen plaats, die ons nog grootendeels onbekend 

 zijn en waarvan het opzoeken het voornaamste doel van de biolo- 

 gische chemie is. 



Voor zulke onderzoekingen is het in de eerste plaats noodzakelijk, 

 dat de chemische structuur van alle stoffen, die in den kringloop 

 optreden, bekend is; en dat is dan ook de taak, waaraan de 

 organische chemie zich sedert 100 jaar met steeds meer resultaat 

 gewijd heeft. 



Voor de stofwisseling zijn voornamelijk drie scherp begrensde 

 klassen van koolstofverbindingen nl. de vetten, koolhydraten en 

 eiwitstoffen van het grootste belang. Wanneer men het water buiten 

 rekening laat, vormen zij ook het hoofdbestanddeel van ons voedsel. 



Hun samenstelling is qualitatief reeds in de 18e. eeuw door 

 Lavoisier en quantitatief in het begin van de 19e. eeuw met tamelijk 

 groote nauwkeurigheid vastgesteld. Maar dat heeft voor het onder- 

 zoek van zulke samengestelde koolstofverbindingcn nog geen groote 

 beteekenis, Veel belangrijker, maar ook veel moeielijker is het 

 bepalen van de structuur van hun molecule. Wat in dit opzicht 

 voor de drie genoemde klassen van stoffen verricht werd, is tamelijk 

 ongelijk. 



De natuur van de vetten werd reeds in de eerste jaren van de 

 19e. eeuw door de beroemde onderzoekingen van Chevreul, over 



