— 167 — 



Met welk resultaat beide methoden op de proteïnen zijn aange- 

 wend, wil ik in het kort trachten mede te deelen. 



Ofschoon de proteïnen door vele agentiën aangetast worden, zoo 

 is tot nu toe slechts één ontledingsverschijnsel voor de studie 

 van hun structuur geschikt gebleken, n. 1. de hydrolyse, een ont- 

 leding onder opname van water, die onder andere ook bij de 

 dierlijke vertering plaats heeft. 



Legt men bijv. een stukje hard gekookt eiwit in de vloeistof 

 van een dierlijke maag en verwarmt men op de bloedtemperatuur, 

 dan verdwijnt de vaste massa al naar de grootte meer of minder 

 snel, omdat het eiwit in gemakkelijk oplosbare producten omgezet 

 wordt, die men albumosen en peptonen noemt. De laatste van 

 deze twee namen is zeer bekend door een handelsproduct, dat voor 

 de voeding van zieken, wier maag niet goed werkt, gebruikt wordt. 



Met de vorming van peptonen is het proces echter nog nietten 

 einde, want in den darm ondergaan zij een volgende hydrolyse, 

 waarbij als eindproducten tamelijk eenvoudige lichamen optreden, 

 die den naam „aminozuren" bezitten. 



Sneller als door de verteringsvloeistoffen kan de totale hydro- 

 lyse door sterke zuren bijv. zoutzuur bewerkt worden en ook hier 

 ontstaan behalve ammoniak bijna uitsluitend aminozuren, die wij 

 dus als de bouwsteenen van het proteïnmolekule beschouwen." 



Hier wordt het betoog, dat bijna woordelijk werd overgenomen, 

 te chemisch voor het grootste deel van de lezers, daarom zal ik 

 de voornaamste punten in het kort aanstippen. 



De samenstelling van de proteïnen is zeer verschillend, wat 

 daaruit blijkt, dat bij hydrolyse in het geheel 19 verschillende 

 aminozuren gevonden zijn, die echter niet bij de ontleding van 

 elk proteïne voorkomen, terwijl ook de hoeveelheden, die van elk 

 aminozuur ontstaan, aan zeer groote schommelingen onderhevig 

 z ijn, afhankelijk van het proteïne, dat gebruikt wordt. Toch 

 komt het grootste aantal van deze aminozuren in de meeste pro- 

 teïnen voor. 



Wanneer zij alle bestanddeelen van hetzelfde molecule waren, 

 zoo zou dit enorm groot zijn en inderdaad schatte men vroeger 

 het moleculairgewicht op 12-15000, ongeveer 15-20 maal zoo groot 

 als dat der vetten. Volgens Fischer zullen de proteïnen blijken 

 heel wat eenvoudiger samengesteld te zijn. 



De voornaamste bouwsteenen van het proteïnemolecule zijn dus 



