— 168 — 



bekend en ontbreekt voor de eenvoudige leden van de groep 

 wellicht geen enkel stuk. De moeilijkheid is nu, op welke wijze 

 deze aan elkander gedacht moeten worden, om het molecule van 

 de natuurlijke proteïnen weer te geven. Men zou dit kunnen 

 bepalen, wanneer men de proteïnen door matige hydrolyse afbrak, 

 maar het is nog niet gelukt de stoffen, die hierbij ontstaan, de 

 albumosen en peptonen zuiver af te zonderen en hun structuur te 

 bepalen. FiscnER heeft daarom den synthetischen weg ingeslagen 

 en is het hem gelukt door vereeniging van aminozuren stoffen te 

 rovmen, die op peptonen gelijken en bij verdere synthese verbin- 

 dingen, die veel overeenkomst met de proteïnen bpzitten. 



Deze kunstproducten noemt men polypeptiden. Tot nu toe zijn 

 er een 100 tal kunstmatig gemaakt. Fischer deelt hierna nog het 

 volgende mede : 



„Van een synthese der natuurlijke proteïnen zal dan eerst sprake 

 kunnen zijn, wanneer het gelukt is, de individuen met volle 

 scherpte te identifieeren en met de kunstproducten te vergelijken. 



Voorloopig is het het waarschijnlijkst, dat een zuiver proteïne 

 het eerst op kunstmatige wijze verkregen wordt en dat men 

 pas daaraan de eigenschappen leert kennen, waardoor men kan 

 nagaan of een natuurlijke eiwitstof uit één stof of uit meerdere 

 bestaat. 



Hieruit volgt vanzelf de weg, die voor het onderzoek in den 

 eersten tijd het meest succesvol beloofd te zijn. Men zal met de 

 scheiding van peptonen en albumosen, die ook mengsels zijn, voort- 

 gaan en deze met de kunstproducten vergelijken. Uit zulke grootere 

 stukken moet men dan trachten hoogere polypeptiden op te bouwen 

 en deze met de natuurlijke proteïnen vergelijken. 



De verwezenlijking van deze plannen zal nog veel moeite geve n, 

 maar dat het mogelijk is, schijnt mij volgens de tot nu toe ver- 

 kregen resultaten buiten twijfel ; men kan echter de vraag stellen, 

 of het ten laatste de moeite zal loonen. Op dit punt zijn de mee- 

 ningen verdeeld. 



Terwijl enkele skeptischgezinde natuuronderzoekers van de che- 

 mische synthese in het geheel geen nut voor de biologie verwach- 

 ten, zijn bij de groote menigte overdreven voorstellingen voorna- 

 melijk ten opzichte van de gevolgen van zulk een ontdekking voor 

 het leven van mensch en dier, verbreid. 



Door de schitterende resultaten van de chemische industrie bij 



