— 169 — 



de toepassing van de organische synthese op het gebied der kleur- 

 stoffen, geneesmiddelen, reukstoffen, springmiddelen etc., is de 

 wereld in de laatste 50 jaar zoo verwend, dat men alles voor 

 mogelijk houdt en dus in het kunstmatig eiwit een goedkoop en 

 goed volksvoedsel van de toekomst ziet. Deze verwachting bleek 

 duidelijk, toen ik voor een jaar een kort overzicht van mijn syn- 

 thetische proeven gaf. Zelfs gaf een buitenlandsche courant er 

 onder het opschrift „Voedsel uit kool" een prachtige teekening van, 

 voorstellende een voornaam restaurant met een steenkolenmijn door 

 middel van een chemisch laboratorium verbonden, waar de vorming 

 van heerlijke spijzen uit steenkolen plaats had. 



Zulke groote verwachtingen kan de chemicus echter niet deelen. 



Wanneer het toch gelukt was alle in de natuurlijke voedings- 

 middelen zich bevindende proteïnen kunstmatig te maken, zoo zou 

 men toch niet aan de toepassing van dit proces voor de bereiding 

 van voedsel kunnen denken, daar het veel te kostbaar zou zijn. 



Zoolang het zich slechts om het oplossen van wetenschappelijke 

 problemen te doen is, is de vraag van de kosten van onderge- 

 schikte beteekenis, daar de proeven in het klein genomen worden 

 en, wanneer ook een enkele onderzoeker dikwijls over de eischen, 

 die de proef aan zijn kas stelt, mag zuchten, zoo moet hij toch in 

 den regel den voortgang van het wetenschappelijk weten hooger 

 stellen dan zijn offer. Handelt het echter om het industrieele 

 exploiteeren van een wetenschappelijke ontdekking, zoo staat de 

 zaak geheel anders en waar een kunstproduct met natuurstoffen in 

 concurrentie komt, daar geeft de prijs den doorslag. 



Zelfs wanneer het mogelijk was de synthetische processen zeer 

 te vereenvoudigen, dan zouden zij toch bijna nooit met de goed- 

 koop werkende planten kunnen concurreeren. Datzelfde geldt voor 

 de kunstmatige bereiding van de koolhydraten, welke mij in 1890 

 gelukte, die echter ook geen enkele techniker op de gedachte heeft 

 gebracht, haar practisch toe te passen. 



Wanneer dus de grondsynthese van organische stof wel voor 

 altijd een voorrecht van de assimileerende planten zal blijven, zoo 

 is aan den anderen kant de mogelijkheid niet uitgesloten, dat van 

 de zeer groote voorraad plantenmateriaal, door chemische omzetting 

 een veel grooter deel voor de voeding van mensch en dier benut wordt. 



Hierop zal ik later terugkomen. d. j. 



(Wordt vervolgd) 



