— 185 — 



Hare (althans tot heden geconstateerde) geringe schadelijkheid voor 

 katoen in deze kolonie wordt waarschijnlijk veroorzaakt door de 

 omstandigheid, dat zij hare voedselkeuze voornamelijk op rijpende 

 maiskolven en tabakstengels heeft gevestigd. Wie echter katoen 

 verbouwt, zal verstandig handelen, door haar in het oog te houden. 

 Als vijandin van de tabakscultuur besprak ik haar in Deel 64 der 

 „Mededeelingen uit 's Lands Plantentuin", pag. 40, pl. II, fig. 13. 



2. Ergolis ariadne, L. De rupsen van dezen Dagvlinder werden 

 uit de omstreken van Demak toegezonden, waar zij in grooten ge- 

 tale op de katoen waren gevonden. 



Het is zeer waarschijnlijk, dat men hier met een op zich zelf 

 staand geval te doen heeft. Deze rupsen toch behooren thuis op 

 de djarak (Ricinus communis, L.) en het vermoeden ligt voor de 

 hand, dat de gewone voedsterplant voor hen niet meer beschikbaar 

 was en dat zij toen op naburige katoen zijn overgegaan, waar zij 

 vooral de jonge blaren en bloesems opvraten. 



De rups is gemakkelijk te herkennen aan vier overlangsche rijen 

 van vertakte dorens en twee veel langere, zoodanige dorens op den kop. 



III. Gambir. 



Eenig materiaal en gegevens daarover werden uit Indragiri ont- 

 vangen. Daar men echter van de insecten, die op de gambir voor- 

 komen, nog in het geheel niets we t, meen ik do volgende aantee- 

 keningen reeds thans te mogen publiceeren. Zij betreffen: 



1. Pycanum rubens, F. Een groote, roodbruine, in levenden 

 toestand goudglanzen-de wants van de familie der Pentatomidae. 

 Slechts de punt van het schildje en vier banden op den, onder de 

 vleugels uitstekenden rand van h«t achterlijf zijn geel. Sprieten 

 zwart. De onderzijde van het lichaam is afwisselend geelbruin en 

 violet gekleurd, terwijl laatstgenoemde kleur hier en daar vervangen 

 wordt door, of bjj eene bepaalde verlichting overgaat in fraai me- 

 taalachtig groen. Lengte gemiddeld 25 m. m. 



Deze wantsen worden schadelijk door het dooden der toppen van 

 jonge ranken. Zij zetten zich daarop, dringen met hun zuigsnuit 

 in het weefsel en doen door den veroorzaakten prikkel een abnor- 

 malen toevloed van sappen ontstaan, waarop later de reactie volgt 

 in den vorm van verwelken, zwart worden en afsterven. Een der- 



