— 192 — 



is geelachtig wit, zoowel op de boven-, als op de onderzijde, maar 

 de vlengeladeren worden bedekt door zwarte of grijsachtig zwarte 

 strepen, die naar den rand der vleugels zóó breed worden, dat 

 aldaar van de grondkleur slechts vrij kleine vlekjes overblijven. 

 Buitenwaarts van de laatste vindt men op den zwarten rand 

 metaalachtig groene vlekken. De kop en de sprieten bezitten 

 eveneens een fraaien metaalglans. 



De rups is eveneens zeer fraai gekleurd. De kop is zwart, terwijl 

 ook het eerste lid van den thorax door een zwarte, van achteren 

 witgerande, chitineuze plaat wordt bedekt. Voor het overige is 

 de grondkleur grijsachtig blauw, terwijl zes overlangsche rijen van 

 doorndragende uitsteeksels verloopen. Deze uitsteeksels zijn goud- 

 geel, met uitzondering van de zes, die aan weerszijden van de mid- 

 dellijn van de drie voorste segmenten van het achterlijf zijn geplaatst 

 en een vermillioenroode kleur hebben. 



De rupsen hebben zich in een drietal generaties vettoond. De 

 laatste generatie is door kleine Sluipwespen volkomen vernietigd. 



J. C. Koningsberger. 



Buitenzorg, Februari 1908. 



