— 224 — 



meloen en de tomaat. Van de laatste vrucht werd in 

 1906 tot een waarde van ƒ240.000 naar Oostenrijksche en 

 Russische havens uitgevoerd. 



Het is reeds gebleken, dat de cultuur van ooft en groen- 

 ten (voor export) in vele gevallen loonender is dan die 

 van landbouwgewassen, (vn. katoen) 



Pisangkweekers verkrijgen zelden minder dan £ 60 op- 

 brengst per feddan (iets meer dan 1 acre, dus + | H. A.) 

 Een aanplant van 25 feddans bracht den eigenaar in 1906 

 meer dan f 24.000 op. Nog wordt jaarlijks veel pisang in 

 Egypte ingevoerd, dus er is al een binnenlandsche afzet- 

 markt, maar deze is niet voldoende om een „banana in- 

 dustry" te rechtvaardigen. Egypte is echter beter dan eenig 

 ander land gelegen voor den pisanghandel op de Middel- 

 landsche -, Adriatische- en Zwarte Zee havens. Verge- 

 leken met de Kanarische eilanden zijn de transport-kosten 

 in de meeste gevallen minder dan de helft. Verscheidene 

 lijnen met snelle en naar den eisen ingerichte booten doen 

 Alexandrië en Portsaid aan. 



De Chineesche dwergbanaan, welke op de Europeesche 

 markt de hoogste prijzen haalt, gedijt buitengewoon in Egyp- 

 te en geeft oogsten, welke niet onderdoen voor die van W. In- 

 dië of van de Kanarische eilanden. Stoelen, die 10 voet van 

 elkaar staan, dragen jaarlijks 4 trossen met8 — 10 sisirs elk. 



Uit het bovenstaande blijkt, dat we voor nu en later 

 niets van Nederland te wachten hebben als afzetgebied 

 voor ons ooft. Indien daar, wat wel waarschijnlijk is, 

 eenige tropische vruchten op den duur populair worden, 

 dan kan dat alleen op deze voorwaarde geschieden, dat 

 het gebied van productie zoo dicht mogelijk bij het ge- 

 bied van afzet is gelegen. 



Geven wij den moed echter nog niet op en zoeken 

 volgens dit beginsel naar een dichterbij gelegen afzetmarkt. 



Dan hebben we ten le enkele grootere plaatsen op de 

 Buitenbezittingen, 2e de Straits, 3e Britsch-Indië en 4e 

 Australië. 



