— 239 - 



Het chemisch onderzoek der fermenten bevindt zich nog in het 

 beginstadium. Alle pogingen, hun samenstelling en structuur vast 

 te stellen zijn tot nu toe vruchteloos geweest. Dit weten wij 

 echter, dat zij zeer veel met de eiwitstoffen gemeen hebben en 

 waarschijnlijk daaruit ontstaan. 



Men kan dus verwachten, dat de resultaten van het eiwitonder- 

 zoek ook nieuw licht op de natuur der termenten zullen werpen 

 en ik geloof, dat het nu reeds niet te gewaagd is, te trachten hen 

 kunstmatig uit de natuurlijke en synthetische proteïnen te bereiden» 



Wie het het eerst gelukt een kunstmatig ferment op zulk een 

 wijze te maken, zal de organische en biologische chemie een nieuw 

 arbeidsveld geopend hebben. 



Want met behulp van deze lichamen kan men hopen de processen 

 te doen plaats hebben, die in het organisme de chemische omzet- 

 tingen beheerschen. Om dit aan een voorbeeld duidelijk te maken, 

 kies ik het verteeringsproces bij de dieren, dat wegens zijn groot 

 belang voor de physiologie en de practische geneeskunde zeer 

 grondig onderzocht is. Reeds bij het mechanisch fijnmaken der 

 vaste spijzen in den mond begint de werkaamheid der fermenten, 

 want het speeksel, dat zich bij het kauwen met de spijzen vermengt, 

 bevat zulk een stof, die op het hoofdbestanddeel van het planten - 

 voedsel, het zetmeel, inwerkt ea dit in oplosbare koolhydraten 

 verandert. 



Een zelfde lot ondergaan de eiwitstoffen in de maag. Door het 

 samenwerken van pepsine en zoutzuur, die beide in de vloeistof 

 die de maagslijmhuid afzondert, voorkomen, worden de proteïnen 

 van het voedsel, of deze in vasten of opgelosten vorm in de maag 

 komen, voor het grootste gedeelte in gemakkelijk oplosbare peptonen 

 veranderd. Dit hydrolytische splitsingsproces gaat in den darm nog 

 voort, waarbij de sterkwerkende fermenten van de pankreasklier 

 en van de darmslij mhuid er op inwerken. De proteïnen worden 

 hier volkomen opgelost, voor zoover zij niet uit onverteerbare, 

 zenige massa's bestaan. De ontleding gaat ook gedeeltelijk verder 

 dan de peptonen tot aan de vorming van aminozuren. 



Hetzelfde geldt voor het zetmeel, waarvan de overgang in suiker 

 reeds in den mond begonnen en in de maag langzaam voortgezet, 

 maar eerst in den darm beëindigd wordt. Bij den mensch is voor 

 het verteeren van zetmeel noodig, dat dit eerst gekookt of ge- 

 bakken wordt. Het natuurlijke zetmeel zwelt daarbij sterk op en 



