— 249 — 



scheiden soorten van het geslacht Oxalis, die in Zuid- Afrika in 

 zeer droge streken groeien, zooals O. rubella, pentaphylla en andere? 

 slingeren hunne zaden door een bijzondere inrichting met kracht 

 over eenigen afstand weg, evenals bij sommige inheemsche soorten, 

 als O. aceiosella en nog andere geschiedt. De zaden van de laatste 

 hebben een harde zaadhuid en kunnen het uitdrogen gedurende een 

 zekeren tijd zeer goed verdragen, bij O. rubella echter, is de kiem, 

 die twee dikke zaadlobben heeft slechts door een zeer dunne huid 

 bedekt, die kort na het wegslingeren van het zaad, door het op- 

 zwellen der zaadlobben berst, waarop deze zich van elkaar buigen 

 en de wortel van de kiem in de aarde dringt, aan dien wortel 

 vormt zich weldra eene opzwelling in den vorm van een knolletje, 

 dat in den grond verborgen de reservestoffen bevat voor een vol- 

 gende groeiperiode. Dit onmiddellijke kiemen van het zaad van O. 

 rubella staat in verband met de levensvoorwaarden, waaronder de 

 plant moet bestaan. Indien de zaden niet dadelijk kiemden, zoo zouden 

 zij, zelfs indien zij een hardere huid hadden, onder den invloed der 

 heete zonnestralen, en der langdurige droogte, zeker ten ondergang 

 veroordeeld zijn zulks wordt slechts vermeden, doordat de korte tijd 

 gedurende welke de groeivoorwaarden gunstig zijn, gebruikt wordt 

 om in de grond een orgaan te vormen, waaruit zij zich later verder 

 ontwikkelen kan. 



Onder geheel tegenovergestelde voorwaarden, komt de direct 

 noodzakelijke en ook plaatshebbende kieming voor van de zaden 

 der Aponogeton-soorten. Dit zijn zooals men weet waterplanten met 

 drijvende bladeren en zich boven het water verheffende bloeiwijzen. 

 Als de jonge vruchtjes gevormd zijn, zinken zij aan den steel lang- 

 zamerhand in het hen tegen uitdroging beschermende water, en 

 daaronder rijpen de zaden. Zoodra zij goed rijp zijn, gaan de 

 vruchten open en komen de zaden, daartoe in staat gesteld door 

 de lucht, die zich in de zaadhuid bevindt boven, zij kunnen zich 

 daarop eenigen tijd drijvende houden en verspreiden zich dan. Lang- 

 zamerhand vergaat de luchthoudende schil en door hunne zwaarte 

 zinken de groene kiemen op den boden onder water, waar zij spoedig 

 kiemen. Deze inrichting is hier noodzakelijk, want door droog te 

 worden zou de kiem te gronde gaan, hetgeen door een latere be- 

 vochtiging niet meer is te herstellen. 



Deze beide voorbeelden van de zaden van twee planten, die 

 onder tegenovergestelde voorwaarden groeien, de eene in droge 



