— 255 — 



moeten gestand doen. Onze cijfers geven deze verhouding vrij 

 bevredigend weer. 



Op grond van bovenstaande gegevens mogen wij het zetmeelken- 

 merk in de korrels van rijstplanten en het dextrinenkenmerk in 

 de ketankorrels beschouwen als een paar antagonistie kenmerken 

 „(allelomorphs" naar de terminologie van Bateson en Saunders ; 

 „paarlingen" naar de terminologie van Corress), die na onderlinge 

 bastaardeering zuiver de Mendelsche splitsingen volgen. 



In den bastaard worden de beide ouderlijke karakters (als samen- 

 stellende componenten van een kenmerkpaar) in innige samenwer- 

 king naast elkaar voorkomend gedacht. Bij de vorming der ge- 

 slachtscellen grijpt echter een zuivere scheiding tusschen de 

 beide ouderlijke karakters plaats en deze gaan afzonderlijk 

 over in die geslachtscellen. Zoo zal de eene helft van de 

 spermacellen de eigenschap dragen van de eene, en de andere 

 helft de antagoniste eigenschap van de andere ouderlijke plant. 

 Voor de eicellen geldt geheel hetzelfde; elke cel vertegenwoordig* 

 hier (evenals bij de sperma-cellen) slechts één der componenten 

 van het paar antagoniste karakters; terwijl er voorts evenveel 

 eicellen met de eene als met de andere component zijn toegerust. 



Duiden wij de beide antagoniste principes rijst en ketan met de 

 letters Z(zetmeel) en D(dextrine) aan, dan zijn, bij de bevruchting 

 der eicellen oor de stuifmeelc^llen, de volgende combinaties van 

 de beide principes mogelijk ul.: ZZ, DD, ZD, en DZ. 



Voor het geval dat een zeer groot aantal eitjes bevrucht worden 

 door talrijke stuifmeelkorrels zal de eene helft van elke soort van 

 stuiimeelkorrels komen bij eitjes met dezelfde eigenschap, en de 

 andere helft bij eitjes met het antagoniste karakter. Wij zullen dan 

 van elk der combinaties ZZ, DD, ZD en DZ gelijke hoeveelheden 

 moeten verkrijgen. 



Zooals wij hierboven hebben gezien, domineert in de combinaties ZD 

 en DZ steeds het kenmerk van Z (d. i. het rijst of zetmeelkenmerk; het 

 ketan of dextrine-kenmerk is recessief of teruggaand) en zullen zij 

 zich dus voordoen als de combinatie ZZ. Slechts in DD komt het 

 ketankenmerk tot uiting. Wij zullen dus op de bastaardplanten moeten 

 aantreffen: drie rijstkorrels [voorstellende de verbindingen ZZ, DZ 

 en ZD] tegen één ketankorrel [voorstellende de verhinding DD]. Dit 

 komt overeen met onze ervaring omtrent de verhouding van het 

 aantal rijst en ketankorels op gemengde pluimen 



