— 282 — 



menschen bleek, dat zij in hun prille jeugd ook zulk een 

 groote brand bijgewoond hadden. 



Schrijver werkte op een koffieland in de nabijheid dier 

 bosschen, en zegt: een maand of drie voor den bloei moest 

 ik circa veertig acres met bamboe opruimen, de stengels 

 werden kort boven den grond gekapt. Toen de regentijd 

 aanving ontwikkelden zich tal van jonge spruiten, die 

 echter niet zwaar werden, maar in den volgenden drogen 

 tijd te gelijk met de andere stengels begonnen te bloeien 

 en ook daarmede terzelfder tijd afstierven. 



Een der grootste vijanden van doode bamboe is de z.g. 

 boeboek, een soort houtmijt; de Stürler zegt, dat deze 

 veel minder voorkomt, indien de bamboe goed behandeld 

 wordt, volgens dien schrijver mag men in den regenmoes- 

 son en ook bij regenachtig weer nooit bamboe kappen, 

 verder moet er op gelet worden, dat voor het doel slechts 

 oude goed uitgegroeide stengels gekozen worden. Oude 

 rijpe bamboestengels, bij droog weer gekapt, en met het 

 topeinde naar beneden tegen een grooten boom geplaatst, 

 tot zij geel worden, hebben minder last van boeboek, 

 vooral als zij na het voorgaande in acht genomen te heb- 

 ben, nog eenigen tijd in water gelegd worden. Hij zegt 

 dat het kappen van jonge nog geheel groene bamboe, in 

 den westmoeson, en ze dan nog in water laten weken, 

 deze weinig weerstandsvermogen geeft, de bamboe is dan 

 zwak en in de hoogste mate vatbaar voor boeboek. Op 

 zich zelf hecht hij weinig waarde aan de hier gebruikte 

 methode, om de bamboe vóór het gebruik eenigen tijd in 

 water te bewaren, indien zulks niet gepaard gaat met de 

 even genoemde voorzorgsmaatregelen. 



Er wordt hier van de teelt van bamboe weinig werk 

 gemaakt, de planten groeien zoo gemakkelijk, het gaat 

 als 't ware van zelf. Het tegendeel dezer gemakkelijke 

 en zorgelooze cultuurwijze ziet men in Japan. Dit is het 

 land dat veel van zijn bamboe maakt, van daar worden 



