— 292 — 



groote hoeveelheden dus werktuigelijk geschiedt, een 

 werk dat groote handigheid vereischt, want licht wordt 

 een dun laagje van de schil mee afgeknipt, en „een ge- 

 kneusde vrucht is een bedorven vrucht". 



Alle afschudden van vruchten is dus uit den booze. Bevin- 

 den zij zich te hoog om met de hand te worden geplukt, dan 

 moet er een vruchteplukker bij te pas komen. Dit instrument 

 is in Europa althans overal in den handel, en hier zou men 

 zich kunnen behelpen met een netje aan een lange bamboe. 

 De tegenwoordige cultuur is er op gericht de takken bin- 

 nen het bereik te houden, zoodat men met behulp van een 

 licht trapje overal bij kan. Door het enten zijn de boomen 

 al verzwakt en het snoeien regelt en tempert verder de 

 groei der takken. Of een dergelijke behandeling bij tro- 

 pische vruchtboomen, die dikwijls reusachtige afmetingen 

 aannemen (mangga, ramboetan) dezelfde gewenschte gevol- 

 gen heeft, moet de toekomst nog leeren. 



Gevallen of aangestoken fruit, benevens het minder fraaie, 

 mits dadelijk opgenomen en gereinigd, is nog voor een groot 

 deel geschikt om te worden geconserveerd. Tn een voornaam 

 centrum van ooftteelt zal een conservenfabriek dus uitste- 

 kend materiaal vinden, en de kweekers zouden het voor 

 tafelgebruik ongeschikte ooft niet op slinksche manier aan 

 den man behoeven te brengen of geheel te verliezen. 



Taielvruchten worden dus met een mes of snoeischaar 

 stuk voor stuk afgesneden, voorzichtig in een platte mand 

 of kistje gelegd en naar de bewaarplaats gebracht. 



Het uitzweeten. („Curing, hardening"). Het afgeplukte 

 ooft bevat een zekere hoeveelheid water, dat tijdens het 

 rijpings proces door de huidmondjes van de schil verdampt. 

 Bevinden de vruchten zich gedurende deze periode in een 

 warme, met waterdamp verzadigde omgeving, dan verzamelt 

 dit water zich in druppeltjes op de schil zonder te verdampen 

 en veroorzaakt, vooral waar de vrucheen tegen elkaar 

 rusten, spoedig rotting. 



