— 392 - 



Gabahkorrels gemakkelijk van de pluim loslatend. Braskorrels 

 lang, smal, van hooge marktwaarde. 



Stamboeknummer R. 207. De variëteit is afkomstig van Soerabaja, 

 afdeeling Grissée; Inlandschen naam hlepon. Bladschijf vrij breed. 

 Lange beharing op de schijf niet dicht. Uitstoeling vrij wat minder 

 dan bij Skrivimankotti. Stengels vrij forsch. 



Pluim zeer lang; aantal bloempjes per pluim groot. 



Beharing op de kroonkafjes vrij lang. Bloempjes vrij lang 

 benaald. Stengel en bladdeelen ongekleurd. Kroonkafjes, stem- 

 pels ongekleurd. Naalden eerst ongekleurd, later zwak bruinrood 

 wordend. 



Gabahkorreles moeilijk van de pluim loslatend. Braskorrels 

 langwerpig rond, niet groot. 



De beide variëteiten Skrivimankotti en R. 207 vertegenwoordigen 

 geheel verschillende groepen. 



De gabah der beide variëteiten werd den 20sten November (1907) 

 op kweekbedden uitgezaaid en den 30sten December op het proefveld 

 overgeplant. De bibit was dus 40 dagen oud. 



Een paar v>eken na het planten was de werking der beide 

 meststoffen reeds duidelijk zichtbaar. Eerst was hot vooral de kleur 

 die de bemeste vakken (donkergroen) onderscheidde van de onbe- 

 meste (geelgroen); later traden ook aanmerkelijke verschillen op in 

 stand en uitstoeling ten gunste der bemeste vakken. Vergeleek 

 men de stalmestvakken met de zwavelzure-ammonia-vakken, dan 

 waren de laatsten zoowel in stand als in kleur voor. 



Opvallend was het verschijnsel, dat de onbemeste vakkeu, 

 die bevloeid werden uit de met zwavelzure ammonia of met 

 stalmest bemeste vakken geheel dezelfde kleur hadden als de 

 onbemeste vakken, die water haiden gekregen uit eveneens on 

 bemeste vakken. 



Bij bemestingsproeven met suikerriet was mij reeds vroeger gebleken 

 hoe weinig van een zwavelzure- ammonia-bemesting van de eene 

 geul op de naastliggende onbemeste viel te bespeuren (dit laat zich 

 gemakkelijk waarnemen waar onbemeste proefvakken direct aan 

 bemeste grenzen). Alhoewel bij het riet kort na de zwavelzure- 

 ammoniatoediening dikwijls vrij veel water wordt gegeven (echter 

 natuurlijk lang niet zooveel als op onze sawah's) schijnt de stikstof 

 toch zich zeer lokaal vast te leggen en zich weinig of niet in den 

 bodem te verspreiden. 



