— 411 — 



zijn, dat slechts de stam en enkele wiwilans zijn over- 

 gebleven ; terwijl men overal open plekken vindt, plaatsen 

 waar de boomen door wortelschimmel gedood zijn. 



§ 3. Kenmerken. 



Voor het bestudeeren der soortskenmerken werd uit- 

 gegaan van de moederboomen in den Cultuurtuin, uit het 

 van Singapore afkomstige zaad opgegroeid; er staan er nog 

 drie, die thans 8V 2 jaar oud zijn. In 1903 zijn daarnaast 

 nog drie stenophyllaboomen geplant, afkomstig uit Parijs, 

 het vak is verder met afstammelingen der eerste moeder- 

 boomen aangevuld. Het geheel staat onder een schaduw 

 van Hevea, die echter boven het grootste deel van den aan- 

 plant ontbreekt, dit gedeelte is volkomen onbeschaduwd. 

 Ook de jongere aanplantingen, die voor een deel onder dadap, 

 voor een deel onder Deguelia microphylla staan, zijn bij 

 de beschrijving gebruikt. Uit deze laatste zijn de fraaiste 

 boomen uitgezocht om voor zaadlevering te dienen. 



Zooals wij reeds zagen, is de stenophyllakofïïe onmid- 

 dellijk van andere koffiesoorten te herkennen. De bladeren 

 zijn van boven zwartgroen en glanzend, leerachtig van 

 textuur, aan de onderzijde dof groen. De bladsteel is kort 

 en dun, de vorm van het blad is langwerpig-lancetvormig. 

 Dikwijls ligt de grootste breedte voorbij het midden, op 

 ongeveer twee derde der bladlengte. De nerven springen 

 slechts weinig tegen het bladvlak uit, het blad is dikwijls 

 gootvormig naar boven gebogen, de rand is flauw gegolfd. 

 De bladtop heeft den vorm van eene lange, smalle slip, die 

 dikwijls niet in het verlengde der hoofdnerf ligt, maar op 

 zijde gebogen en omgekruld is. De jonge blaadjes zijn 

 groen, soms iets bronskleurig. 



De bladeren zitten dicht opeen aan de takken, de trossen 

 hebben eene lengte van 3,5 — 2 cM., soms zelfs nog minder. 

 De takken zijn dun en buigzaam, en over eene groote 

 lengte van bladeren voorzien. De primaire takken dragen 



