— 434 — 



is te noemen te groote vochtigheid, veroorzaakt door 

 overdadig begieten der kiemplantjes. Vermoedelijk is het 

 dezelfde ziekte, welke door Moens (de kinacultuur in Azië, 

 blz. 152) vermeld wordt. Als bestrijdingsmiddel wordt 

 gebruikt het verwijderen der aangetaste planten en het 

 bestrooien der zieke plekken met lauw-warine houtasch. 

 Vermoedelijk is ook aan te bevelen het blauwe pyoctanine, 

 een aniline-product, dat tegen de reeds genoemde ziekte, 

 veroorzaakt door Acrostalagmus albus Peeuss, met goed 

 gevolg gebruikt wordt. Echter blijft het beste bestrij. 

 dingsmiddel dit, dat men er voor zorgt, dat de kiembedden 

 niet te lijden hebben van overmatige vochtigheid en don- 

 kerheid. 



Roetdauw. 



Voornamelijk bij C. Ledgeriana Moens werd door mij 

 dit verschijnsel waargenomen. Onderzoekt men de planten 

 iets nauwkeuriger, dan vindt men als eerste oorzaak, dat 

 ze door luizen aangetast zijn. 



Zooals bekend is, veroorzaken deze dieren door hun 

 voedselopname uit de plant eene directe — hoewel hier, 

 geringe— schade, vervolgens scheiden ze suiker af, die dan 

 als kleverige massa op de bladen en takken achterblijft 

 en als honingdauw bekend is. 



Chemisch is de aanwezigheid van die suiker dadelijk 

 aan te toonen. Deze suiker is een geschikte voedings- 

 bodem voor eene bepaalde groep van schimmels, welke 

 als zwartzwammen bekend zijn, en die op de bladen en 

 takken zwarte, roetachtige overtreksels vormen; dit is 

 dan de z.g. roetdauw. Het verschijnsel treedt bij allerlei 

 planten op en is vrij algemeen. Het is, voor zoover het mij 

 bekend is, nog niet uitgemaakt, of het steeds dezelfde 

 schimmels zijn. 



De vormen der schimmels, welke bij roetdauw zich ver- 

 toonen, zijn botanisch zeer belangwekkend, zoodat ik ze, 

 wat betreft de kina, elders hoop te behandelen, doch hier 

 kan ik dit gevoegelijk nalaten. 



