— 478 — 



Het zilvervlies is bij de verschgepulpte boon en groen 

 bij de gedroogde bruin met een bronsachtige tint. Het 

 vertoont een eigenaardigheid, waardoor een boon in het 

 zilvervlies van stenophylla onder die van alle andere kof- 

 fiesoorten herkend kan worden: het zilvervlies is op den 

 bollen kant van de boon duidelijk verdikt, welke verdikking 

 als een gemakkelijk te onderscheiden streepje zich op het 

 zilvervlies afteekent. Wanneer bij het gedroogde product 

 het zilvervlies eenmaal verwijderd is, kan men niet zelden 

 onder deze verdikking een flauwe groef in de boon vinden. 



De bereiding van het product in het Laboratorium 

 geschiedde op dezelfde wijze als voor Abeokutakoffie 

 beschreven is. De boonen werden bij een hooge droog- 

 huistemperatuur gedroogd en daarna met de hand gehuld. 

 Het zilvervlies laat dan gemakkelijk los. Alleen van den 

 vlakken kant der boonen is het dikwijls minder gemak- 

 kelijk te verwijderen. Bij de glashard afgedroogde koffie 

 is de platte kant der boon niet volkomen effen, maar met 

 fijne groeven en plooien voorzien. 



Bij deze bereidingswijze neemt de koffie een gele kleur 

 aan. Het afgewerkt product bezit den eigenaardigen geur 

 die men bij braskoffie waarneemt. Ik heb nog niet 

 genoeg product bijeen om het te kunnen laten keuren. 

 Zelf heb ik eens een kleine hoeveelheid laten branden 

 en geproefd; ik vond toen, dat het aftreksel nog het meest 

 aan Mokkakoffie deed denken; de smaak was sterk, en 

 iets bitter. Onder de afnemers van onze koffie zijn er, 

 meen ik, maar weinigen, die van bitter (het woord is als 

 adjectief gebruikt) houden ; alleen in Engeland schijnt deze 

 smaak gevraagd te worden. 



