ALLEEN VRUCHTBAAR SLIB, 

 OF OOK VRUCHTBAAR WATER? 



DOOR 



Dr. E. C. Jül. Mohr. 



Reeds lang is bekend, dat het mogelijk is, om van 

 gronden, die om een of andere reden voor kuituur ongeschikt 

 zijn, een redelijken tot goeden oogst binnen te halen, als 

 men ze irrigeert. 



Irrigatie is, in overoude tijden, het éérst toegepast — en 

 heeft ook thans nog de grootste verspreiding — in aride 

 landen ; d. z. landen, waar de regenval onvoldoende is, om 

 den grond voor doorloopende droogte te bewaren, en waar 

 dus als regel van een vegetatie, laat staan kultures, weinig 

 sprake kan zijn. 



Gelukte het, om op dergelijke gronden water te brengen, 

 voldoende, om plantengroei mogelijk te maken, dan bleken 

 die aride streken meestal buitengewoon vruchtbaar te zijn. 

 Daardoor vestigde zich de overtuiging, — en terecht ! voor 

 die streken, — dat het water het éénige noodige was, om 

 de kuituurgewassen goed te doen gedijen. Men zag in 

 het bevloeiingswater eenvoudig water, en niets anders, 

 en meende, dat de meer of minder gunstige resultaten 

 der irrigatie uitsluitend afhankelijk waren van de hoeveel- 

 heid water, aan den drogen grond toebedeeld. Dit was in 

 hoofdzaak juist; en is het nog. Men mag als regel aan- 

 nemen, dat de gronden van aride streken (Voor-Indië, 

 Mesopotamië, Californië ; en in onzen archipel o.a. verschei- 

 dene gedeelten van Midden- en Oost-Java, Bali en Lom- 

 bok, enz.) rijk zijn aan plantenvoedingsstoffen, terwijl zij 



