— 559 — 



de geteisterde streken van manggavariëteiten, die, hetzij 

 door een stevige schil, hetzij door een andere eigenschap, 

 niet van het kevertje te lijden hebben. 



Zulk een middel is ook het hier bedoelde: iedereen doocle 

 liet manggakevertje, ivddr hij het tegenkomt, of zie toe, dat 

 het gedood wordt. 



Voor ons, de verbruikers der vruchten, is het wel 't 

 gemakkelijkst, het kevertje in de vingerkom te verdrin- 

 ken en ongetwijfeld zal ieder op deze wijze tot de ver- 

 nietiging van het diertje willen meewerken. 



Maar de kweekers der vruchten, nagenoeg alle Inlanders, 

 ontmoeten het grootste deel der manggakevertjes, omdat 

 zij de vruchten bij het plukken al in handen krijgen en 

 omdat zij de voornaamste verbruikers van këbembëms 

 zijn, de soort, welke het meest wordt aangetast. Wij 

 moeten dus de Inlanders voor dit idee winnen en het 

 valt niet te betwijfelen, dat, mogen we hierin slagen, ons 

 pleit ten opzichte van het manggakevertje gewonnen is. 

 Vreemd is het zeker, dat de Inlanders, die met het groot- 

 ste genoegen alle insecten dooden, die ze voor schadelijk 

 aanzien, juist dat diertje, dat zoo'n ontzettende direct in 

 geldswaarde uit te drukken schade aanricht, ongemoeid 

 laten gaan. Daarom is er bij de omzetting van dit denk- 

 beeld in de Inlandsche talen, in overleg met den Heer 

 H. C. H. de Bie, Adjunct-Inspecteur van den Inlandschen 

 Landbouw, en met medewerking van Mas Ismail, Hoofd 

 der l Fte Inlandsche School te Buitenzorg, opgesteld, naar 

 gestreefd, het den Inlandschen landman zoo aannemelijk 

 mogelijk voor te stellen. 



Gaan wij nu nog even na, hoe het diertje zich ge- 

 draagt, wanneer het volledig ontwikkeld uit de vrucht 

 weer in vrijheid komt. 



Menigeen zal het vreemd zijn voorgekomen, dat we het 

 kevertje nooit of zeiden zien vliegen, hoewel het daartoe 

 toch volledig is uitgerust. Dit is het gevolg van zijn le- 



