PETUNIA. 



Welke bloemenliefhebber kent de Petunia niet, de planten, die 

 hier zoo fraai, langdurig en mild bloeien en zoo gemakkelijk te 

 kweeken zijn. Zij behoort evenals de tabak tot de Solaneeën, en 

 heeft ook zulk fijn zaad, de eenigste moeielijkheid is dit zaad met 

 eenige zorg uit te zaaien, zoodra de plantjes eenige centimeters 

 hoog zijn gaat het als van zelf. 



Er zijn een groot aantal variëteiten, want er zijn weinig plan- 

 tensoorten, die zoo gemakkelijk varieeren. 



De eerste werd in 1823 in Europa ingevoerd, ofschoon de plant 

 reeds door Commerson in 1760 aan de oevers van de Rio de la 

 Plata ontdekt was. Lamarck beschreef haar onder den naam van 

 Nicotiana axillaris; in 1803 maakte A. L. de Jüssieu er een nieuw 

 geslacht van, dat hij noemde naar den inlandschen naam Petun, 

 hij beschreef haar als Petunia nyctagintflora. Eenige jaren later 

 zond Tweedie, die toen in Buenos-Ayres woonde, er een tweede soort 

 van naar Engeland, de Petunia violacea, die dadelijk na hare ver- 

 schijning veel opgang maakte. Het waren twee harige, kleverige 

 planten, de eerste had witte, welriekende bloemen, van de twee- 

 de waren zij rood, ietwat paarsch, en kleiner. 



In 1832 trachtte men ze in den tuin van de Société d'horticulture 

 in Londen te kruisen, hetgeen mislukte. In 1834 was Atkins van 

 Northampton gel ukkiger, hij won toen Petunia Atkinsoniana, die de 

 groeiwijze had van P. mjctaginiflora, maar de bloemen hadden een 

 schitterende purpertint met paarsch hart. Het volgende jaar ver- 

 scheen P. phoenicea rosea, met goed gevormde rose bloemen met 

 donkerder hart. 



In 1838 kweekte men in Engeland reeds een twintigtal varië- 

 teiten, waarvan de veel grootere bloemen, verschillende tinten 

 tusschen wit, rose en paarsch hadden, zelfs was er een helder 

 gele onder. Onder al die variëteiten, blonken uit P. argentea, 

 met witte bloemen met eenige lila vlekjes en donker lila in het 

 hart; P. vittata, helder rose met donkerder hart; P.marginatapro- 



