— 706 — 



Fransche tuiniers gebruiken er 15 k 18 duizend tons per jaar van. 

 Het is echter niet onmogelijk dat er een andere toepassing voor 

 zal worden gevonden. 



Djarakzaden zijn voor menschen en dieren vergiftig en aangezien 

 het giftige bestanddeel in de koek terugblijft, is deze niet geschikt 

 voor veevoeder. Het is herhaaldelijk voorgekomen, dat het onop- 

 zettelijk gebruik van zaden den dood ten gevolge had. Twee 

 zaden veroorzaken een hevige purgatie, drie zaden dooden een 

 volwassene. In de laatste jaren heeft; de chemische wetenschap 

 evenwel aangetoond, dat het giftige bestanddeel, het ricin, verwij- 

 derd kan worden en is een wit, smakeloos meel van hooge voe- 

 dingswaarde, van de djarak bereid, ter markt gebracht. Bij be- 

 handeling van versche djarakkoeken met stoom van hooge spanning 

 (wat gemakkelijker is dan het koken der koeken) verliezen deze 

 hun giftige eigenschappen. Hetzelfde wordt bereikt door de 

 koeken te behandelen met een 10 pCt. zoutoplossing. Castormeel, 

 op een van deze manieren gemaakt, is zonder gevaar voor dieren, 

 doch het is niet aan te bevelen het alléén te voeren, daar het te 

 rijk is aan proteïne en eiwitstoffen. Een monster van het meel, 

 volgens een geheim procédé in een Eng. Indische fabriek bereid, 

 is onlangs onderzocht door Mr. D. Hooper van het Indian Museum 

 en bevonden te zijn van de volgende samenstelling: 



Water 9.2 



Vet 2.6 



Eiwitstoffen 71.7 



Koolhydraten 5.0 



Vezel 4.2 



Asch 7.3 

 100.0 



Het meel was een droog, wit poeder zonder bijzonderen geur of 

 smaak. 



Proeven werden genomen om de verteerbaarheid te beoordeelen; 

 het proteïne werd goed verteerd, minder goed de koolhydraten en 

 de vezel. Het is haast onnoodig hier bij te voegen, dat voor voe- 

 ding geschikt meel gemaakt moet worden van het persresidu van 

 geschilde zaden. 



Daar zetmeel practisch in het meel niet voorkwam, achtte de 

 onderzoeker het een zeer geschikt voedsel voor lijders aan diabetes. 



(Indian Trade Journal Nos 105 en 112). 4. 



