— 710 — 



aanzienlijk minder oplevert dan distillatie behoeft ons niet te ver- 

 wonderen, daar de vrij groote hoeveelheid olie, die de klieren vult, 

 wel niet noemenswaard zal verdampen, en dus bij de enfleurage 

 in de bloemen blijft. 



Een andere, physiologisch belangrijke vraag geldt de plaats, 

 waar de riekende stoffen ontstaan. Door bloemen voorzichtig in 

 haar verschillende organen te ontleden, komt men al spoedig tot 

 de ontdekking, dat volstrekt niet alle onderdeelen even sterk rie- 

 ken; integendeel, bepaalde organen onderscheiden zich in dit op- 

 zicht zeer beslist, terwijl andere reukeloos zijn. Men mist tot dus- 

 ver nog een uitgebreid en systematisch onderzoek aangaande deze 

 verdeeling der riekende stoffen. 



Over het algemeen mag men aannemen, dat de bloemkroon het 

 orgaan is, dat de riekende stoffen afgeeft; uitzonderingen opdien 

 regel schijnen enkele planten met meer ingewikkelde bloemstruc- 

 tuur (Aroideeën, Orchideeën bijv.) te leveren. 



Men zal er wellicht algemeen meer belang in stellen te verne- 

 men, of de afscheiding van den bloemengeur is opgedragen aan 

 bepaalde anatomische elementen, aan speciale cellen of celgroepen, 

 met andere woorden of bij de riekende organen ook klieren zijn 

 waar te nemen, met deze functie belast. Dit nu kan zeer beslist 

 ontkennend worden beantwoord. Het weefsel der sterkst riekende 

 bloemen (rozen, viooltjen, anjelier, sering enz.), onderscheidt zich 

 in geenen deele van dat der reukelooze, en vertoont evenmin cel- 

 len, die door haar vorm op een bizondere secretorische werkzaam- 

 heid wijzen. En als men bij sommige (Citrus) werkelijk klieren in 

 de riekende kroonbladeren waarneemt, zijn dezelfde klieren dan ook 

 aanwezig in de overige organen dezer planten, die toch in geenen 

 deele den fijnen bloemengeur laten bespeuren. 



Als de grondstoffen, waaruit de bloemen hare welriekende afschei- 

 dingen bereiden, kunnen met de meeste waarschijnlijkheid de kool- 

 hydraten worden beschouwd, die zich onmiddellijk vóór of tijdens 

 den bloei, in de bloemdeelen zelve of in de organen, waarop deze zijn 

 gezeten, ophoopen. Het zetmeel vooral, dat men zoo algemeen en 

 in zoo groote hoeveelheid in de jonge bloemknoppen aantreft, en 

 dat bij de verdere ontwikkeling der bloemen wordt verbruikt, 

 levert wel zonder twijfel ook het materiaal, waaruit het protoplasma 

 der kroonbladeren de bloemengeuren opbouwt. 



Bevatten sommige bestanddeelen daarvan ook stikstof zoo is 



