— 712 — 



zijn donkerder en hebben eenigszins gekrulde bladeren. Zij ver- 

 spreiden een eigenaardigen geur. De harsklieren van de bladeren 

 komen tot grooter ontwikkeling, en het is de, zich in die klieren 

 bevindende hars, die onder de meest verschillende vormen en namen 

 als genotmiddel een plaats inneemt naast opium, coca en tabak. 



Reeds in de vroegste tijden was de hennepplant bekend. De 

 oudste vermelding is misschien wel die in het chineesche boek 

 over kruidkunde Rha Ya, dat van verscheiden eeuwen voor Christus 

 dagteekent. Hier worden genoemd twee soorten van hennepplanten, 

 waarvan de een slechts bloemen, de andere slechts zaden droeg. 

 De chineesche schrijver Hoa Tho vertelt, dat men Ma Ya of Ma 

 Fa Sau gebruikte als pijnstillend middel bij het branden met 

 moxa. 



Creighton meent reeds op sommige plaatsen in den bijbel de 

 hencep te herkennen o. a. in Hooglied 5 vers 1 en Samuel 14 

 vers 27, waar yagar verkeerd vertaald werd als tavum — honig, wat 

 volgens hem hennep zou moeten zijn. Ook meent deze schrijver 

 den toestand van Saul, die alleen kon opgewekt worden door de 

 muziek van David, te moeten verklaren als gevolg van het ge- 

 bruik van haschisch. 



De Talmud bericht over een slaapdrank, die uit papaver of hennep 

 werd gemaakt en gebruikt werd als anaestheticum door operee- 

 renden. 



Ook in Egypte was haschisch reeds vroeg bekend en wat 

 Indië betreft, van hieruit werd hennep al in overoude tijden 

 naar hot Westen overgebracht onder den naam van Gauja of Banghas. 



In de 5e eeuw v. Chr. spreekt Herodotus van Cannabis als van 

 eene in het land der Skvthen wild groeiende en ook gekweekte 

 weefsel- en artsenijplant, waarvan de vruchten op gloeiende steenen 

 geworpen werden, om zóó bij het zweetbad als bedwelmend middel 

 dienst te doen. Misschien is deze mededeeling in verband te brengen 

 met Simeon Seth's opgave in Syntogma, dat men zich in Arabië 

 met hennepzaad bedwelmde. 



In de 3de eeuw werden de hennepvezels door Sicilië uit Gallië 

 betrokken, om bij den scheepsbouw dienst te doen. Spoedig maakte 

 zich de Romeinsche landbouw meester van de plant, evenwel niet 

 voor medische doeleinden, maar slechts voor de vezels, hoogstens 

 zooals Dioscorides bericht voor het zaad. Van medisch gebruik 

 merkt men bij de Westersche volken in de oude tijden niets, om 



