— 795 — 



eens met zekerheid konden constateeren : de zaden waren 

 te oud, een schimmel had zich in de schaal van de pitten 

 ontwikkeld en zoodra deze ontkiemden, werden de wor- 

 teltjes aangetast. 



Tegen deze twee ziekten die bij de theeplantjes vrij 

 ernstige afmetingen aannamen, hebben wij aanbevolen: de 

 pepinières met kalkwater te besproeien. 



Takzwkten. Somtijds kunnen de „Takkankers" tamelijk 

 groote verwoestingen bij de thee aanrichten; evenwelzijn 

 ze nog nooit van verontrustenden aard geweest, omdat ze 

 meestal zeer sporadisch voorkomen. 



De „Djamoer oepas" {Corticiam Javanicum) die vrij gevaar- 

 lijk is bij de koffie- Hevea- en kina-aanplantingen, hebben 

 wij het veelvuldigst op de takken der theeplanten aange- 

 troffen. Onder zekere omstandigheden, kan hij vrij sterk de 

 theeaanplantingen en vooral de zaadtuinen aantasten; in de 

 gewone tuinen worden de mycelia die in de weefsels dei- 

 takken binnendringen, tegelijk met de snoeisels verwijderd, 

 en kunnen dus niet tot zoo groote ontwikkeling komen, 

 in zaadtuinen echter gaat hun ontwikkeling ongestoord 

 verder, vandaar dat deze meer te lijden hebben. 



De schors der door de „Djamoer oepas 9 '' aangetaste takken, 

 wordt met een rose-gekleurde korst bedekt; als men deze 

 korst met een mesje afschrapt, of er een doorsnede van 

 maakt, kan men onder het microscoop de voortplantings- 

 organen van het geslacht Goriicium herkennen. De schors 

 der zieke gedeelten wordt zacht, men kan ze met den 

 nagel wegkrabben, zij biedt geen weerstand meer aan de 

 secundaire parasieten die zich kunnen voordoen, voorna- 

 melijk de Xyleborus, die de takkankers gewoonlijk vergezelt. 



Het schijnt dat, wanneer men op het oogonblik dat de rose 

 vlekken verschijnen, de takken met teer, carbolineum, of 

 een andere ontsmettende stof van denzelfden aard bestrijkt, 

 men den voortgang van den parasiet verhindert. Toch zal 

 het krachtigste en zekerste middel altijd zijn, de takken 



