— 44 — 



boom, hier wel genoemd „Japansche mispel", Eriohotrya 

 japonica Lindl., niet te verwarren met de Japansche 

 boewah kaki, hier meer bekend als k e s e m a k. De 

 vruchtjes van Eriohotrya zijn te Tjibodas voor den smaak 

 der meeste menschen te zuur; in Algiers is dat anders, 

 daar zijn zij zoo mooi, zoo teer van kleur (donzig geel met 

 een weinig rood), en zoo bijzonder geurig en fijn van smaak, 

 dat men zich moeielijk een betere vrucht kan voorstellen. 



De boom is al lang in sommige landen, aan de Middel- 

 landsche Zee gelegen, ingevoerd, de vruchten dragen daar 

 ook verschillende namen als: „bibacier", „Loquat", „Jap. 

 mispel" enz. 



Reeds in 1904 vestigde ik de aandacht op genoemde 

 Trucht in dit tijdschrift; ik zeide er toen van: „Het is 

 ruim 40 jaren geleden, dat ae japansche mispel in Algiers 

 werd ingevoerd, thans ziet men de mooie vruchten in de 

 maanden April, Mei en Juni als een der lekkerste overal 

 op tafel". 



Sedert jaren houdt de Maatschappij van tuinbouw in 

 Algiers jaarlijks een kleine, speciale tentoonstelling uit- 

 sluitend van deze vruchten. Het doel is, door teeltkeus 

 mooiere en betere vruchten van Eriohotrya japonica te 

 krijgen; zoo worden op die tentoonstellingen, de nieuwe 

 vruchten nauwkeurig vergeleken met de reeds bestaande, 

 en de betere inzendingen bekroond met geldprijzen. Het 

 middel heeft doel getroffen, want er is een aanzienlijk 

 verschil tusschen de vruchten van de eerst ingevoerde 

 ■boomen en van de later door teeltkeus gewonnen rassen. 

 Indien de bekroonde vruchten werkelijke verbeteringen 

 zijn, worden de boomen, waarvan ze afkomstig zijn, ge- 

 merkt, en takken er van gekocht, die op de oude geënt wor- 

 den. Tot voor weinige jaren werd Eriohotrya uitsluitend 

 •door middel van zaad vermenigvuldigd, thans wordt zij ge- 

 woonlijk geënt. De hoedanigheden, waarop de vruchten 

 onderzocht worden, zijn: grootte, geur en smaak, dikte van 

 'de schil en het vermogen om lang goed te blijven. 



