— 49 — 



I. De Zoetwater fauna. 



Het aantal der voor de vischteelt direct schadelijke 

 dieren, die in het zoete water leven, is tamelijk groot en 

 over allerlei klassen van het dierenrijk verdeeld. Be- 

 palen wij ons tot Javaansche diervormen, dan moet hier 

 van de zoogdieren worden genoemd de sero (soend.), ice- 

 lingsang (jav.) of andjing a j er {mRl.}, Lutra Iep tonyx^E.o:RëF.^ 

 eene ottersoort, die hier zeer algemeen voorkomt en wel- 

 ker voedsel hoofdzakelijk uit visch bestaat. In zijn uiter- 

 lijk, zijn breeden, platten kop, zijn krachtig ontwikkelden, 

 aan het ondereinde dikken, eenigszins afgeplatten staart 

 herinnert dit roofdier levendig aan zijn naaste verwanten 

 uit andere werelddeelen, waarvan het zich echter door 

 de zeer geringe ontwikkeling der klauwen onderscheidt. 

 Men vindt dezen otter zoowel in de nabijheid van stroo- 

 mend als van stilstaand water. In de oevers daarvan 

 graaft hij zijn holen, die, behalve eene opening boven de 

 waterlijn, ook dikwijls een uitgang hebben daarbeneden, 

 vermoedelijk een voorzorgsmaatregel van het slimme dier, 

 die hem in staat stelt om bij naderend gevaar in meer 

 dan ééne richting te kunnen vluchten. In den regel treft 

 men de otters in kleine troepen bij elkaar aan ; deze troe- 

 pen houden nu en dan geregelde, en goed georganiseerde 

 drijfjachten, waarbij de visch als wild opgejaagd en waar- 

 bij, gelijk bij zoovele andere roofdieren het geval is, wan- 

 neer de bloeddorst zich van hen meester maakt, ook na 

 het verzadigen van den honger een aantal slachtoffers uit 

 louter moordlust wordt afgemaakt. 



Zijn de otters dus geduchte vijanden voor de visch- 

 teelt, het zij terloops opgemerkt, dat ze hier en daar goe- 

 de diensten bewijzen bij de Yischvangst. Want daar zij 

 zeer gemakkelijk zija te temmen, bovendien intelligent 

 en leerzaam van aard zijn en na eenigen tijd hun meester 

 zelfs als een hondje naloopen, worden ze in sommige 

 streken, waar de visscherij slechts als wild bedrijf wordt 



Teysm. XXII. 4 



