DE SOJABOONEN, EEN ARTIKEL VOOR DEN 

 WERELDHANDEL. 



Onder dezen titel is ia het Tijdschrift voor Economische Geogra- 

 phie van 15 November 1910 een kleine verhandeling verschenen, 

 waaruit het volgende moge overgenomen worden. 



„In de geschiedenis van den modernen wereldhandel is het feit 

 wel eenig, dat een plantenproduct, hetwelk reeils eeuwen in enkele 

 landen een belangrijke betoekenis had, en doOr vele wijzen van 

 gebruik een onontbeerlijk voedingsmiddel voor talrijke volken was 

 geworden, zooals de sojaboonen in Chineesch Mantsjoerije, schier 

 in eens op groote schaal tot een artikel van den wereldhandel 

 wordt. In 1908 werden de sojaboonen voor het eerst in groote 

 hoeveelheid uit Oost-Azië in West-Europa ingevoerd, en plotseling 

 werd de algemeene belangstelling in het Westen gewekt voor de 

 plant, die deze vrucht in het Oosten voortbracht. 



In Japan wordt de uit de zaden verkregen vettige brij bij meest 

 alie welsomkende gerechten in plaats van boter toegevoegd; in 

 China leeft een groot gedeelte der bevolking van sojagerechten. 

 Ook bereidt men uit sojaboonen een pikante, bruime saus i^soja, 

 shoja, soy) voor het braden van visschen, die in Japan, China en 

 Oost-Indië zeer geliefd is, en ook naar Europa wordt verhandeld. 



De zaden der sojaboon werden het eerst in 1873 naar Europa 

 overgebracht, waar zij op de Wereldtentoonstelling te Weenen 

 werden geëxposeerd. Reeds toen werd door enkele botanici en 

 lar;dbouwscheikundigen op de groote bruikbaarheid dezer boouen 

 gewezen, maar bijna zonder gevolg. Alleen de genoemde sausen 

 kwamen spoedig in Europa in trek. 



De hoofdbeteekenis der sojabounen ligt echter in den eersten 

 tijd daarin, dat zij grondstof voor de olieproductie leveren. In 

 vroeger tijden, vóór dat in het midden der 19e eeuw de industrieën^ 

 die vet als grondstof gebruiken, op een geheel anderen grondslag 

 gevestigd werden, schonk men aan de sojaboonen, welker vetge- 

 halte natuurlijk reeds bekend was, weinig aandacht. 



