— 23 — 



Terreinbeioeging. 



Onder terreinbeweging verstaan we in den siertuin elke 

 afwijking van de vlakke ligging. Ze kan natuurlijk zijn 

 of kunstmatig. Bij zeer kleine tuinen is het niet aan te 

 raden, met hoogteverschillen te werken, daar men dan 

 meestal iets popperigs krijgt, iets dat het oog onaangenaam 

 aandoet. Het best voldoet de natuurlijke terreinbeweging. 

 Van een of meer samenhangende heuvels of hoogten is een 

 zeer mooie siertuin te maken ; op ongezochte wijze ver- 

 krijgt men zeer interessante hoekjes in dergelijke tuinen, 

 daarom wachte men er zich wel voor, golvend terrein ge- 

 lijk te maken. Als het eenigszins kan, moeten de hoogten 

 een breeden voet hebben ; de grond, dien men door ver- 

 schillende uitgravingen (het maken van fundeeringen, vij- 

 vers, slokkans, enz.) verkrijgt, zijn zeer geschikt te ge- 

 bruiken voor dit doel. De paden moeten langs of over de 

 hoogten loopen, als het kan in de lengterichting ervan. 

 De top van een heuvel is meestal een zeer geschikte plaats 

 voor een koepel, prieel of rustbank; na de beklimming 

 heeft men meestal wel behoefte om eens even te rusten. 

 Bovendien zal in vele gevallen het uitzicht wel zoo mooi 

 zijn, dat men, afgezien van het zich meer of minder ver- 

 moeid gevoelen, eenigen tijd op den top wil verwijlen.- 

 Wanneer een heuvel tamelijk hoog is of moeilijk beklirn- 

 baar, is het aan te raden, het zitje op den top naar drie 

 zijden af te sluiten, 't zij door een dichte heestergroep, 

 't zij door ompaggeren met levend of dood materiaal. 

 Meestal is het op een heuvel frisscher en tochtiger dan 

 in het bijbehoorende dal, zoodat men na een beklimming, 

 vooral als deze niet gemakkeliik is, aan een te sterke af- 

 koeling zou kunnen blootstaan. 



Ook bij slechts matig verschil in hoogte van het terrein 

 zal de aanleg meer bevrediging geven dan een overigens 

 gelijke aanleg op geheel vlak terrein. In streken, waar 

 veel regen valt, zal echter het draineeren van den onge- 



