- 79 — 



Lucerne (zonder mest). 



. . 100 



99 





. 100 



93 





. . 100 



76 





100 



. 13 



Padi ....... 



. . 100 



: 6 



Dedek 



. . 100 



: 5 



Hoewel dus ook hier het door Ingle opgemerkte verband 

 tusschen bedoelde verhouding en het optreden van been- 

 derziekten geconstateerd wordt, meen ik toch eenige 

 reserve te moeten maken voor de algemeene toepassing 

 van zijn beginsel. Er ligt iets onwezenlijks in, om Ben- 

 gaalsch gras op één lijn te stellen als kalkvoeder met de 

 haverplant, alleen omdat deze verhoudingen gelijk zijn *). 



Bovendien bleek het bij de berekeningen van Ingle, 

 dat de beenderziekten steeds optraden in de streken, waar 

 de verhouding vergroot werd, d. w. z. verhoudingsgewijze 

 minder kalk aanwezig was. Het komt mij eenvoudiger 

 en juister voor, de verhoudingsberekening te laten vallen en 

 alleen de kalkarraoede in dit vraagstuk te betrekken. 



Weder een ander, geheel nieuw denkbeeld werd onlangs 

 geopperd door W. van der Burg 8), nl. dat men bij dit 

 vraagstuk niet moet uitgaan van de totale hoeveelheid 

 kalk in het voedsel, maar van het percentage resorbeer- 

 bare kalk. Schijnbaar is hier alles voor te zeggen ; schijn- 

 baar, want ik moet er reeds nu op wijzen, dat men daar- 

 bij rekening wil houden met een factor, die in normale 

 omstandigheden niet te bepalen is. Van der Burg heeft 

 uit de door mij indertijd verkregen uitkomsten 2) berekend, 

 dat de hoeveelheid verteerbaar Ca in de voeding onzer 

 iegerpaarden voldoende is. Hij heeft nl. vergeleken de ge- 

 tallen, verkregen bij onze beide proefpaarden te Batavia, 

 met die van Tangl 9), en kwam daardoor tot de slotsom 

 dat de paarden in Indië gemiddeld meer kalk uit hun voed- 

 sel opnemen dan de proefpaarden van Tangl. 



*) Men zou er dan toe kunnen komen, om bijv. een voederstof 

 met i"/o P2 O5 en 0.250/0 CaO gelijk te stellen met eene, waarin 

 0,025 1*2 C>5 en o.oc6 CaO. 



