— 82 — 



voorbeeld van den heer Groeneveld te Padalarang te 

 volgen en kalkzouten bij te voederen, het liefst phosphor- 

 zure kalk. Hiertegen verzet men zich nu van veeartsenij- 

 kundige zijde op Java. Ik acht het daarom mijn plicht, 

 erop te wijzen, dat men met dat verzet een gevaarlijk 

 pad bewandelt, dat niet kan voeren tot een goed doel. 

 Wat toch ziet men de veeartsenijkundigen elders doen? 

 Bijna zonder uitzondering het gebruik van calciumver- 

 bindingen aanraden. 



Ik wil hier slechts wijzen op eene publicatie van het 

 Amerikaansch Landbouwdepartement 12), waarin Atkinson 

 bij de behandeling van beenderziekten vooral op verbe- 

 tering der voeding aandringt en eene kunstmatige toe- 

 voeging van kalkzouten aanbeveelt. Verder kan ik op het 

 reeds gemelde gebruik van phosphorzure kalk door den 

 veearts Reimers wijzen. 



Sturges^ 13) verklaart, dat hij op Ceylon de beste resul- 

 taten had met de regelmatige toediening van kalkwater 

 in het drinkwater, dat in vele streken van Ceylon „zeer 

 zacht" is. Het moet echter doorgezet, en niet na een 

 week gestaakt worden. Calciu'mcarbonaat of gesteriliseerd 

 beendermeel kunnen eveneens gegeven worden. Ten slotte 

 wijst S. op het belang van Engelsche lucerne, klaver en 

 hooi voor de bestrijding der osteoporose op Ceylon ; het 

 is bekend, dat de leguminosen (klaver, lucerne) zeer rijk 

 aan kalkverbindingen zijn. 



Dat ook het volksinstinct naar deze middelen gegrepen 

 heeft, bewijst de volgende zin uit een opstel van Dr. van 

 Andel 14): „De bedoeling, om het beenderstelsel te ver- 

 sterken, is niet vreemd aan de voorschriften, om gestampte 

 eierdoppen, kalkwater en poeder van beenderen van doode 

 menschen (cranium hominis pulverisatum) te geven bij 

 rhachitische aandoeningen." 



Watt 15) verklaart, dat in Transvaal weinig kalk in 

 de voederstoffen aanwezig is en hij legt verband tusschen 

 dit feit en het voorkomen van bepaalde beenziekten, met 



