— 89 - 



zijn. Integendeel, wat afwisseling in hoogte en breedte 

 geeft juist een veel aangenamer en sierlijker indruk. Het 

 is voorts wel verkieslijk, in de breedste deelen wat hooger 

 groeiende gewassen te plaatsen. De te gebruiken planten 

 moeten aan eenige eischen voldoen en wel: 



1. goed tegen wind kunnen; 



2. snel groeien ; 



3. het heele jaar door hun loof behouden ; 



4. weinig van ziekten en insectenbeschadigingen te 

 lijden hebben; 



5. niet te hooge eischen stellen aan den voedings- 

 bodem ; 



6. niet te spoedig afsterven. 



Een nadere verklaring dezer eischen is overbodig, ze 

 volgen direct uit het doel, dat men zich voor oogen stelt. 



De meest naar de tuingrens gelegen zijde van den mantel 

 bestaat uit loofboomen of h;.oge heesters; de eerste plant 

 men alleen, wanneer men een zeer zwaar dekplantsoen 

 verlangt, wat alleen kan bij groote tuinen. Vervolgens zet 

 men een onregelmatige strook met minder sterk groeiende 

 heesters, waartusschen ook sierbladheesters en bloemhees- 

 ters kunnen staan. Dan krijgt men een zeer onregelmati- 

 gen rand van lage lieesters en jonge Coniferen^ en ein- 

 delijk wordt het geheel afgedekt met vaste planten. 



2. De groepbeplanting . Deze stelt hoogere eischen, vooral 

 omdat ze van alle zijden zichtbaar is. 



Theoretisch onderscheidt men: de kern, den eersten en 

 tweeden zoom en den derden zoom of de introductie; in de 

 practijk is die onderscheiding moeilijk vol te houden, daar 

 kern, eerste, tweede en derde zoom geleidelijk in elkaar 

 over behooren te gaan. Voor de kern gebruikt men de hoog- 

 ste gewassen, die in de groep voorkomen ; voor de introductie 

 de laagste. Het is moeilijk in het algemeen te zeggen, welke 

 hoogte de heesters moeten bereiken om voor kern eener 

 groepbeplanting te kunnen dienen, daar de grootste hoogte 

 in de groep voor een deel afhankelijk moet zijn van den 



