— 173 — 



hebben invloed op ons leven en onze persoon gehad, dan 

 voelen wij er méér voor; dan hechten wij er aan, zij zijn 

 ons lief geworden, en wij zijn bereid, er voor te offeren, 

 als het noodig is. 



Zoo moest er ook in Nederland eerst een geslacht ont- 

 staan, dat om die verre koloniën geleden en gestreden 

 had, deels doordat op de jaren van ongetroebelden voor- 

 spoed, moeilijke jaren van tobben en zwoegen om het 

 ■dagelijksch brood volgden, deels doordat vele zonen van 

 het Moederland naar Indië trokken, waar het hun lang niet 

 altijd rooskleurig ging, waar hard gewerkt moest worden, 

 bij ontbering van veel heerlijks, wat het oude gezellige 

 Holland op de eenzaamheid in de kolonie vóór had. 



Thans zijn velen van die stoere werkers uit Indië te- 

 ruggekeerd met een vollen buidel, in het zweet huns aan- 

 «chijns verdiend; thans gaat het velen van Hollands handel 

 -en industrie, dank zij onvermoeiden arbeid, en volhouden 

 in zware jareo, weer naar den vleesche; maar thans is 

 -de belangstelling voor Indië onder al diegenen ook een 

 andere geworden, een hetere en diepere^ en — dat begint zich 

 meer en meer te uiten: het blijft niet meer bij mooie 

 woorden, het kómt tot daden. 



Die belanjjg'telling nu is het plantje, of liever nog — het 

 zaadje van den boom ! — 



Uit de eerste, nog sporadisch voorkomende, en beschei- 

 den belangstelling in Indië ontstond het eerste begin van 

 het Koloniaal Museum te Haarlem., als stichting van de 

 Maatschappij van Nijverheid, in het jaar 1864. Afgezien 

 van enkelen, die een halve eeuw of meer in de toekomst 

 zagen, en daarmede het groote belang, ja, de noodzake- 

 lijkheid van een Koloniaal Museum voor Nederland be- 

 seften, — waren er velen, die het idee „z(;eZ aardz^" vonden, 

 die hetgeen zij hadden meegebraciit uit Indië, er eens 

 op nakeken, en zoo allerlei vonden, wel geschikt, om aan 

 het Museum te worden afgestaan. Vooral de maatregel — 



