— 193 — 



talrijke proeven en onderzoekingen, aan den dag kwam, 

 dat rietaanplantingen daar, bij de thans bekende bemes- 

 tingsmethoden, niet op een bemesting met beide genoemde 

 zouten reageeren, en de gronden uit zich zelf reeds vol- 

 doende rijk aan kali en fosforzuur zijn. 



Het is niet te veel gevergd, in dit geval van den heer 

 De Jong te verlangen, dat dit hem bekend was. Hij 

 hoiïde het ons echter ten goede, dat wij doorgaan met 

 van de al die jaren aan het proefstation, ten koste van 

 veel en ernstig werken, vergaderde ervaringen gebruik te 

 maken, in de hoop, dat erkend zal worden, dat het niet 

 wel aangaat, voor ieder nakomer telkens op nieuw te 

 ■bewijzen, wat reeds lang als bewezen en bekend beschouwd 

 mag worden. 



F. Ledeboer. 



Aan het bovenstaande wordt door Dr. De Jong het vol- 

 gende toegevoegd. 



„Ik wil met het belangrijkste gedeelte van het betoog 

 beginnen, daar nl.,waar behandeld wordt hetgeen volgens 

 den heer Ledeboer niet kon passeeren : de beschouwingen 

 over de vraag, of de twee proeven goed opgezet waren. 

 Gaarne geef ik toe, dat de proefnemers niet vreemd tegen- 

 over den grond gestaan hebben, maar toch vraag ik me 

 af, of zij hun kennis van hun terrein niet overschatten. 

 Dat hun proeftuin overal gelijk zou zijn, zal de heer Le- 

 deboer zeker niet willen beweren; de genomen bemes- 

 tingsproeven kunnen het tegendeel bewijzen. Dat dus 

 de mogelijkheid voorhanden is, dat er een te kort aan 

 phosphorzuur of kali in een deel voorkomt, is m.i. niet 

 uitgesloten, ook al zijn andere stukken er voldoende rijk 

 aan bevonden. 



Wil men iets zuiver bewijzen, dan moet er voor gezorgd 

 worden, dat de opzet zoodanig is, dat nooit iemand in 

 twijfel kan zijn over de juistheid van de getrokken con- 

 clusie, dat een andere uitlegging van het resultaat niet 



