— 197 — 



Dat dit degelijke en op grootsche schaal opgezette werk zeer 

 veel bijval zal yinden bij allen, die belang hebben bij een alge- 

 meen en helder overzicht van hetgeen er op landbouwkundig en 

 aanverwant gebied wordt openbaar gemaakt, is boven allen twijfel 

 verbeven. 



h. 



DE OORSPRONG VAN DEN AARDAPPEL. 



De kwestie van den oorsprong van den aardappel is nog niet 

 geheel opgelost. Algemeen werd vroeger aangenomen, dat hij 

 afkomstig is uit de Andes van Centraal Amerika, doch het is wel 

 opmerkelijk, dat Solanum tuberosum L. noch daar, nóch elders 

 ooit in wilden staat is aangetroffen. Aan den Oostkant van Zuid- 

 Amerika, in geheel Argentinië, evenals in Mexico en Arizona, 

 leeft echter wel in wilden staat de Solanum Commersonii Dun., 

 die in uiterlijk niets met onzen aardappel gemeen heeft en kleine, 

 zeer bittere knollen bezit, oneetbaar zelfs voor dieren. 



Eenige jaren geleden deelde N. Labergerie mede, dat hij er 

 in geslaagd was, met geen andere middelen dan cu.tuur alleen 

 een plotselinge transformatie van den wilden S. Commersonii te 

 verkrijgen in een andere soort, in alle opzichten gelijk aan onzen 

 gewonen aardappel. Deze mutatie kwam verschillenden botanisten 

 zoo opmerkelijk voor, dat zij hebben getracht, de door Labergerie 

 genomen proeven na te doen. Sommigen namen het zelfde waar^ 

 anderen, die de verandering niet tot stand zagen komen, ont- 

 kenden de mogelijkheid van deze mutatie, zoodat weer nieuwe 

 proefnemingen werden begonnen. In de Annales de la Faculté 

 de Science, Marseille, t. XVIII wordt thans een met talrijke platen 

 en photo's toegelichte proefneming beschreven, waaruit blijkt, dat 

 die plotselinge verandering onwederlegbaar vaststaat. De proefnemer, 

 L. Planchon te Montpellier, kweekte in zijn tuin den wilden S. 

 Commersonii in goed bemesten, welbewaterden grond (voorwaarden, 

 door vroegere onderzoekers aanbevolen). Gedurende de eerste 

 vier jaren, dat de planten in cultuur waren, had niet de minste 

 verandering plaats. Toen, opeens, in 1908, zagen de knollen er 

 anders uit, en het jaar daarop bleek de mutatie volkomen duidelijk. 

 De onderzoeker vond in plaats van de wilde planten twee duidelijke 

 typen, het eerste nog weinig veranderd, doch ontegenzeggelijk 

 teekenen van mutatie vertoonend, het tweede type, zeer verschillend 



