— 201 — 



te Hawaii op; zij uit zich door de vorming van vlekken op de reeds 

 geplukte vrucht, die op die plaatsen tot rotting overgaat; zij 

 Vrordt veroorzaakt door een schimmel, Thielaviopsis paradoxa. 



De sporen van deze schimmel schijnen in het algemeen in groot 

 aantal reeds op de vruchten te zitten, wanneer deze geplukt wor- 

 den. Zijn de omstandigheden gunstig, dan ontkiemen zij later, het 

 mycelium dringt in de vrucht in en de rotte plekken ontstaan. 



Ontsmetting van de oppervlakte van de vrucht dadelijk na het 

 afplukken scheen dus aangewezen als middel om de kwaal tegen 

 te gaan. 



Formaldehyd-dampen bleken hiervoor doeltreffend. Door sys- 

 tematische proeven word bepaald, dat de sporen van de schimmel 

 niet korter dan 60 minuten in de dampen moeten blijven om zeker 

 gedood te zijn, en dat de goede concentratie wordt verkregen wan- 

 neer men 1200 a 1300 cM'. formaline (= 40 formaldehyd) per 

 1000 kubieke voet (ongeveer 35 Ml) gebruikt. 



De eenvoudigste wijze om de ontwikkeling der formaldehyd- 

 dampen te verkrijgen, bestaat hierin, dat men de formaline uitgiet 

 op kristallen van kaliumpermanganaat. Een reactie vindt dan 

 plaats, waarbij de zich ontwikkelende warmte het formaldehyd- 

 gas uit de formaline vrijmaakt. v. h. 



U. S. Department of Agriculture^ Bureau of Plant Industry- 

 Bulletin 171 by Pattersok, Charles and Yeihmeyer. 



GEHALTE AAN KOPER m THEE, ONBESPOTEN, EN 

 BESPOTEN MET BORDEAÜX'SCHE PAP. 



Ter bestrijding van de „blister blight" in thee, werden bespui- 

 tingsproeven genomen met Bordeaux'sche pap. De vraag deed 

 zich echter voor, of het product niet te veel koper zou bevatten. 

 De thee, geprepareerd van bladen, die 9 dagen na de bespuiting 

 geplukt waren, bleek te bevatten \ grein koper per Ib (rr ongeveer 

 1 gram koper op 14 KG. thee). 



Doch bovendien bleek, dat thee altijd, ook onbespoten, een zeker 

 <juantum koper bevat, nl. ongeveer een zesde van bovengenoemde 

 hoeveelheid (ongeveer 1 gram koper op 84 KG. thee). v. h. 



Annett and Karr. Journal of Agricultural Sciencelll. 1910, p. 314, 



