HET REKENEN VOOR DEN KWEEKER EN 

 DEN FOKKER. 



1. 



Reeds lang is het bekend, dat witte konijnen of witte 

 muizen verdwenen, als men ze vrij liet op plaatsen, waar 

 de gewone grijze soorten voorkwamen. Daar de witte 

 minder goed zijn uitgerust voor den strijd om het bestaan 

 dan de grijze, mag men dit als één der oorzaken van het 

 verschijnsel beschouwen. Dat er nog andere zijn, bewijst 

 het feit, dat ook in gevangenschap bij vermenging van 

 grijzen en witten deze laatsten in den loop der tijden in 

 aantal sterk achteruitgaan, terwijl in dat geval door voe- 

 ding en verpleging die „struggle for life" grootendeels op- 

 geheven wordt. De andere factoren voor genoemde ver- 

 dwijning zijn het allerbest na te gaan door kruisings- 

 proeven. 



Een wit mannetje en een grijs wijfje — of omgekeerd — 

 zondert men te samen af en hun nakomelingen laat men 

 voorttelen. De bastaarden zijn in het eerste geslacht alle 

 grijs. Dit verschijnsel tracht men te verklaren door te 

 zeggen, dat de grijze kleur sterker is dan de witte, of dat 

 de grijze kleur domineerend is en de witte recessief. Laat 

 men deze grijze bastaarden voorttelen of vermengt men 

 ze met andere van gelijke afstamming, dan treedt onder 

 vele grijze ook nu en dan weer een witte op. Een ver- 

 schijnsel, dat men eveneens reeds sedert lang kent onder 

 den naam van terugslag of atavisme. Zondert men nu de 

 witte telkens af, dan verschijnen toch telkens, zonder op- 

 nieuw invoeren van een wit individu, witte atavisten, 

 hoewel bij een gering aantal exemplaren. In de natuur 



