— 224 ~ 



zal dit kleine getal atavisten door den strijd om het bestaan 

 ten ondergaan i). 



De vernuftige onderzoekingen en experimenten van 

 Mendel (1822—1884) hebben tot de volgende theorie der 

 bastaardeering geleid 2). 



Bij de meeste levende wezens ontstaan nieuwe indivi- 

 duen door de samensmelting van eenige cellen, afgestooten 

 door verschillende exemplaren. Een mannelijke kiemcel, 

 stuifmeelkorrelinhoud of spermatozoïde, en een vrouwelijke 

 cel, eitje, vormen te samen één cel, de zygote, het begin 

 van een nieuw wezen. De kiemcellen of ^ameifen zullen dus 

 de kenmerken moeten bevatten, die later het nieuwe in- 

 dividu zal bezitten. In zijn poging tot verklaren neemt 

 de bioloog aan, dat elk kenmerk opgebouwd is uit een even 

 aantal eenheden, dus minstens twee. Derhalve de kleur 

 van een cel bestaat uit minstens twee kleureenheden, de 

 groeirichting uit twee richtingseenheden, enz. In deze 

 theorie heeft men dergelijke voorstellingen te baat genomen 

 als in de chemie. In de verklaring der scheikundige ver- 

 schijnselen neemt men moleculen en hun samenstellende 

 eenheden, atomen, aan. Evenals men nu één molecule wa- 

 terstof voorstelt door H2 (twee eenheden waterstof), zou 

 men de witte kleur in de opperhuid- en haarcellen 

 bij het konijn kunnen voorstellen door W W en de grijze 

 door G G. 



Elke cel, die het begin is van een levend wezen, de zygote, 

 moet dus voor elk kenmerk twee eenheden bevatten. Ter 



1) Ook bij den mensch is dat verschijnsel dikwijls opgemerkt. 

 Hoewel zwakke volkeren geheel in de sterkere konden versmelten, 



traden ook nu en dan typen op, die het ten ondergegane volk verte- 

 genwoordigden. 



2) Mendel en zijn leer, evenals zijn klassieke erwtenproeven, zijn 

 reeds herhaalde malen in tijdschriften besproken en mogen dus als be- 

 kend verondersteld worden. Ter herinnering kan dienen: De Wet v. 

 Mendel door Dr. P. G. Buekers (album der Natuur, 1909, 7e. all.); 

 Prot PuNNET, Mendelism; Recente onderzoekingen enz, Dr. J. P. Lotsy 

 (Cultura 1904); Prof. Morgan Experimentelle Zoölogie. 



