— 252 — 



bevattende wiertjes betreft, die gewoonlijk meer dan de 

 helft ervan uitmaken en tot voedsel voor het meerendeei 

 van het dierlijk element strekken. Op zijne beurt wordt 

 het plankton gegeten door de kleinere diertjes, die vroeger 

 werden besproken, terwijl het afgestorven gedeelte ervan 

 voor een deel naar den bodem zinkt, voor het overige 

 op weg daarheen wordt verorberd. 



Een scherpe grens tusschen het plankton en de overige 

 organismen, die zich vrij in het water bewegen, is natuur- 

 lijk niet te trekken. Bij het onderzoek ervan gebruikt 

 men fijne zeven van verschillende maaswijdte, waardoor 

 gemakkelijk eene verdeeling in grootere en kleinere vor- 

 men kan worden bereikt, maar het hangt natuurlijk af 

 van de maaswijdte, waarmede men begint, of bepaalde 

 vormen nog binnen, of reeds buiten het plankton vallen. 



Verreweg het grootste gedeelte van de dieren, die in het 

 plankton worden gevonden, behooren tot de -Pro^o<2;oa, dier- 

 tjes, die slechts uit ééne cel of uit een complex van gelijk- 

 waardige cellen bestaan. In vele gevallen zijn ze feitelijk 

 niet anders dan een klompje protoplasma, dat naar alle 

 zijden al of niet auastomoseerende uitloopers uitzendt, 

 waartusschen het voedsel wordt gevangen; in andere ge- 

 vallen vertoonen ze in de vorming van in- of van uitwendige 

 skeletten, opgebouwd uit kalk- of uit kiezelzure zouien, een 

 fijnheid en dikwijls een fraaiheid van structuur, die aan 

 veel hoogere diervormen herinnert Tot hen behooren ook 

 de Afgietseldiertjes {Infusoria), die voor ééncellige dieren 

 reeds een tamelijk gecompliceerden bouw vertoonen. 



De planten, die in het plankton worden gevonden, be- 

 hooren tot, de klasse der Wieren. Vele daarvan zijn één- 

 cellig en dan gewoonlijk van uiterst geringe afmetingen. Dit 

 is o.a. het geval met de algemeen verspreide Diatomaceae^ 

 die een, dikwijls fraai gevormde en fijn gesculpteerde kie- 

 zelschaal bezitten, uit twee helften bestaande, waarvan de 

 ééne als het deksel van een doos op de andere past. Hoogst 

 sierlijke vormen treft men ook aan in de familie der Des- 



