— 301 - 



niet alleen het getande wieltje, maar ook elke mogelijke 

 soort van „prikker" eens voor al afgekeurd ; evenwel ware 

 het beter geweest, een geregeld wetenschappelijk on- 

 derzoek in te stellen naar de oorzaken van de waar- 

 genomen slechte uitwerking, ten einde mettertijd de me- 

 thode zoodanig te kunnen wijzigen, dat ze ten slotte 

 practisch en voor de boomen onschadelijk werd. 



Ook in den Buitenzorgschen Cultuurtuin werden reeds 

 eenige proeven genomen in de richting, hierboven door 

 den heer Vernet beschreven. 



Hier werd voor het tappen der Heveaboomen uitsluitend 

 gebruik gemaakt van het Bowman- en NoRTHWAU-mes, door 

 den heer Pit zoodanig gewijzigd, dat het veertje verviel. ^ 

 Daarna werden de wonden met den prikker nageprikt. 

 De bewerking had op de volgende wijze plaats. 



Met het mes werden in den bast van den boom een 

 verticaal, ondiep gootje en de zijgootjes getrokken; hierdoor 

 werd een dunne bastlaag over het cambium gespaard. Na 

 deze bewerking werd de prikker horizontaal en vlak op 

 het versche wondvlak der zijgootjes geplaatst, waardoor 

 de melksapvaten, in deze bastlaag voorkomende, werden 

 geopend en dus weder uitvloeiing van melksap plaats 

 had. De verwachting was, dat door ondiep te snijden 

 en daarna te prikken, de boomen zeer weinig beschadigd 

 zouden worden — in welke verwachting wij nog versterkt 

 werden door de uiterlijk goede wondgenezing, bij al de 

 getapte boomen steeds waargenomen — en dat niettemin 

 de opbrengst aan latex zoo groot mogelijk zijn zou. Het 

 ideaal zou natuurlijk zijn, niet dieper dan juist tot op het 

 cambium te prikken; wij begrepen echter, dat dit in de 

 praktijk haast niet uitvoerbaar is, dat dus de prikker wel 

 altijd tot op het hout zal doordringen. 



1) Zie Teysmannia XVIII, blz. 84; Plaat I, No. II. 



