— 315 — 



De djeroek tangan is, naar men zegt, uit China her- 

 komstig. De Chineesche naam is hiong i. Zij schijnt hier 

 te lande voornamelijk door Chineezen gekweekt te worden, 

 en het zijn ook vooral Chineezen, die de vrucht als genees- 

 middel hoogschatten. Echter niet de vrucht, zooals zij 

 van den boom komt. In de tot medische doeleinden toe- 

 bereide dj. tangan zou men de oorspronkelijke vrucht 

 nauwelijks herkennen. Zij vormt een hoornhard, bruin, 

 sterk aromatisch riekend voorwerp, dat zich ongeveer 

 voordoet als in fig. 4 aangegeven, somtijds van boven 

 nog voorzien van een metalen oogje, ter bevestiging aan 

 een kettinkje. 



Hoe wordt nu die groote verandering te weeg gebracht ? 

 Door een eenvoudige, maar zeer tijdroovende bewerking. 

 De vrncht wordt nl. langdurig zachtjes met de hand ge- 

 i kneed, waardoor zij gaandeweg sap verliest en meer en 

 j meer inschrorapelt; deze arbeid — waarmede somtijds 

 opiumschuivers zich al doezelend den tijd verdrijven — 

 i wordt weken, maanden lang eenige uren per dag voortgezet, 

 i Is men er een eind mee gevorderd, dan worden op tal van 

 . plaatsen gaatjes in de vrucht geprikt, waarin men dan ge- 

 duldig, met een naald, een mengsel van djitjing i) — 

 liefst zeer oude djitjing — naar binnen werkt. Daarna 

 wordt weer met nieuwen moed gekneed. Een voornaam 

 onderdeel van de bereiding is ook dit, dat de vrucht in de 

 tusschenpoozen der bewerking, al of niet aan een ket- 

 tinkje vastgelegd, op het bloote lijf of tusschen de kleeren 

 gedragen wordt, om haar van menschelijke „hawa" te 

 ! doordringen! 



Gereed is het geneesmiddel eerst, als het zoo hard is 

 I j geworden, dat verder kneden geen invloed heeft. Van 

 \ dat oogenblik af heeft het waarde, maar die waarde stijgt 

 \\ dan nog met den ouderdom. Een vrucht, die b.v. 20 

 [ jaar bewaard is, zal de gelukkige eigenaar niet voor f 50. — 



1) Djitjing is, naar nmen weet, de zwarte stof, die zich in opiumpijpen 

 bij het gebruik vastzet. 



l 



