— 368 — 



Ten slotte zijn nog als vrij belangrijke afzendingsplaat- 

 sen te beschouwen: Tasikmalaja met 880, Tjiamis met 

 734 en Maos met 1.009 colli. De van laatstgenoemde 

 plaats verzonden vruchten kwamen vermoedelijk al met 

 de Serajoedal Stoomtram Mij aangevoerd, waarover In- 

 landsche reizigers pasargoederen tot 60 KG. kosteloos 

 mogen meevoeren, en waarop een speciaal bestelgoederen- 

 tarief voor vruchten bestaat (zie 11e jaarboekje van de 

 Ver. „Ooftteelt", blz. 135). 



Het leek nuttig, deze vervoercijfers wat nader te beschou- 

 wen, al is dat dan geen opvrooUjkende kost. Noch om te 

 gouteeren, noch, en nog minder, om te bereiden, en wie, 

 geen „artiste culinaire" zijnde, geen liefhebber van het 

 cijfer öm het cijfer, toch zich in dit werkje waagt, hij 

 moet wel zeker zijn van het noodzakelijke. 



Het doel van dit en vorig cijferwerk is niet, aan te 

 toonen, dat het vervoer van en de handel in vruchten 

 hard vooruitgaan, maar het is eenvoudig een noodzakelijk 

 middel om verder te komen. En op het oogenblik méér 

 noodzakelijk dan al het andere, wat voor de ooftcultuur 

 gedaan kan en moet worden. In het geheel van dit alles 

 is het maar een klein, koud, taai en droog middel, dat 

 thans echter aan de beurt is en hieraan alleen zijn belang- 

 rijkheid ontleent. Het is het verzamelen-blazen om de 

 troepen te kunnen overzien. 



De vruchtencultuur op Java is in twee groepen te split- 

 sen: die voor liefhebberij en die voor den handel. Nu er 

 wat gedaan wordt, om deze teelt vooruit te brengen, is 

 het de vraag: waar is de zwakke plek? Zijn het de lief- 

 hebbers — Europeanen, Inlanders, Chineezen— , die de ver- 

 beteringen zullen aanbrengen? Zullen eenigen of velen 

 wellicht zich vestigen als ooftkweekers en zoo de teelt 

 tot „groote cultuur" doen naderen? 



Of zal de vooruitgang der cultuur plaats hebben, door- 

 dat de bestaande teelt voor den handel zich verder gaat 



