— 382 — 



Ik vond weer geen blauwzuur. Maar een proef op een 

 van mijn bokjes zou beslissen. 



Het dier toonde aanvankelijk geen lust om aan de 

 voorgehouden bladeren te beginnen, wat de vakmannen 

 aanleiding gaf, elkaar goedkeurend toe te knikken: hoe 

 duidelijk sprak hier het instinct ! Edoch, de tegenzin 

 werd spoedig overwonnen. In weerwil van zijn jeugdigen 

 leeftijd bleek het bokje toch niet geheel ongevoelig voor 

 de verlokkingen van een groen blaadje: het eerste blad 

 ging naar binnen, gevolgd door een aantal andere, met 

 bijbehoorende stengeldeelen. En het proefdier bleef daar 

 volmaakt wel bij. 



Onder het vergenoegd geblaat van het bokje dropen 

 de deskundigen af, in hooge mate „heran", maar zonder 

 twijfel, gelijk hun als deskundigen betaamde, in de vaste 

 overtuiging, dat ze in den grond van de zaak toch gelijk 

 hadden. 



Met dat al meen ik, te mogen besluiten, dat Loranthus, 

 op pitjoeng gegroeid, niet vergiftig is, evenmin als die, 

 welke op de giftige Strychnos nux vomica L. voorkomt, 

 of als — naar mij insgelijks onlangs bleek — die, welke op 

 de gevreesde patah toelang (Euphorbia Urucalli L.) 

 woekert, 



W. G. BOOESMA. 



