— 404 - 



aangeduid. Toch woidt zulks wel gedaan. Het spreekt van zelf, 

 dat voor het bepalen van den factor, die bij vet eenvoudig uit de 

 verbrandingswaarde volgt, bij eiwit nog andere overwegingen 

 moeten gelden. En eveneens is het duidelijk, dat, daar men on- 

 gelijksoortige stoffen met elkaar vergelijkt, willekeur bij het aan- 

 nemen van dien factor niet is uit te sluiten. Yerschillende schrij- 

 vers gebruiken dan ook niet allen denzelfden factor. 



Zonder hierop verder in te gaan, zij slechts vermeld, dat in het 

 Bulletin de factor voor eiwit op 5.5 gesteld wordt. Het „voedings- 

 cyfer" wordt dan gevonden door het °/Q-gehalte aan vet met 2.3, 

 het gehalte aan eiwit met 5 5 te vermenigvuldigen en de 

 som van beide producten te vermeerderen met het %-gehalte 

 aan zetmeel. 



Men verkrijgt zoodoende een getal, dat bij de beoordeeling van 

 een voedingsmiddel gerust gemist kan worden, en dat zelfs licht 

 tot onjuiste beoordeelins.^ voeren kan. Eenige aanwijzing geeft het 

 wel: een product met een zeer laag voedingscijfer is stellig niet 

 als hoofd voedsel aan te bevelen; maar die aanwijzing is ook een- 

 voudig genoeg uit de cijfers voor de afzonderlijke bestanddeelen te 

 lezen. Het trekken van conclusies op grond van onderlinge ver- 

 gelijking van voedingscijfers is echter niet, althans niet in het al- 

 gemeen, geoorloofd. Gretallen nu, waarmee men niet rekenen mag» 

 hebben geen recht van bestaan. Het is daarom jammer, dat niet 

 besloten is, het voedingscijfer uit de opgaven in het Bulletin weg 

 te laten, waar, blijkens het voorwoord van prof. Wijsman, ernstig 

 over gedacht is. 



Trouwens in het algemeen overschatte men de beteekenis van 

 cijfers voor de beoordeelins: van voedingsmiddelen niet; immers 

 er zijn bij de voeding allerlei factoren in het spel, die niet in 

 cijfers zijn uit te drukken — daargelaten nog de onzekerheid van 

 sommige methoden. 



Werpen we nu een vlucht igen blik in den eigenlijken inhoud 

 van het boek. 



Druiven uit Europa, Krenten van Cephalonia, Rozijnen uit 

 Smyrna sprak het titelblad niet van Indische voedingsmid- 



delen.^ zoo vraagt men. En verder bladerend: Mosterd uit Eu- 

 ropa, Gerst uit Groningen, Aalbessen uit Nederland, Verkade's 

 korstjes enz. enz. Onder „Indische Voedingsmiddelen" blijkt niette 

 verstaan te zijn: Voedingsmiddelen uit Oost- of West-Indië af- 



