G A R O E - H O U T. 



Het Adelaars- of aloë-hout, dat oudtijds in Europa be- 

 roemd was als kostbaar wierook en medicament, staat 

 nog thans in het Oosten zeer hoog in aanzien, en een 

 boschproduct, dat voor 800 en in sommige jaren zelfs voor 

 1000 gulden per pikol wordt verhandeld mag ook heden 

 nog wel aanspraak maken op eenige belangstelling. Die 

 belangstelling is er dan ook niet aan onthouden, en na 

 hetgeen Greshofp in zijn „Nuttige Indische Planten" en 

 BooRSMA in Bulletin VII du Département d' Agriculture 

 over garoe-hout hebben geschreven zou het vrijwel onnoo- 

 dig zijn, dit onderwerp opnieuw aan de orde te stellen, 

 ware het niet, dat de berichten omtrent de wijze van 

 winnen zoo vaag en met elkaar in strijd zijn. 



RuMPHius zegt, sprekende over het bastaard aloë-hout 

 {Gonystyhis^ volgens Greshoff), dat men den boom van zelf 

 laat omvallen, waarop het buitenste hout verrot, of dat 

 men ook zoodanige boomen in stukken kapt en die een 

 half jaar of langer begraaft op eenige moerassige plaats, 

 tot dat het buitenste hout vergaan is en de vetste stukken 

 overschieten. Evenwel — zegt R. — kappen sommige in- 

 landers uit begeerigheid de boomen eer zij terdege rijp 

 zijn en begraven die stukken als voren. Daarvan komen 

 ook wel groote en massieve stukken, zeer vet en week in 

 het kauwen, maar aan den reuk op verre na zoo goed 

 niet als het oude, dat men in harde knoesten vindt. 



Een uit 1906 dagteekenend bericht uit de Wester-Af- 

 deeling van Borneo zegt, dat prima-soort garoe-hout af- 

 komstig is van omgevallen boomen, die door verloop van 

 tijd in den bodem zijn gezakt en daar geruimen tijd zijn 

 verbleven, en de tweede soort — die slechts ongeveer half 



Teysmannia 27 



