— 412 — 



zooveel waard zou zijn als de eerste— van omgevallen boo- 

 men, die nog op den grond liggen. 



BooESMA constateert, dat de berichten omtrent de wijze 

 van winnen der garoe-soorten uiteenloopen. De een be- 

 weert, dat uit oude of afgestorven, opzettelijk gevelde of 

 door den wind ter aarde geworpen boomen de verharste 

 stukken worden uitgehakt, of na verwering van het ove- 

 rige hout worden ingezameld, anderen daarentegen ver s^la- 

 ren, dat voor het vormen van het reukhout een maanden- 

 zelfs jarenlang verblijf van het hout in den vochtigen 

 bodem noodig is, om welke reden men de stammen in de 

 modder zou begraven om later het veranderde hout in te 

 zamelen. 



Al deze berichten laten ruimte voor de vraag, welke 

 soort van Garoe-hout eigenlijk bedoeld wordt, en vestigen 

 den indruk, dat de kwaliteit van het reukhout minstens 

 verbetert door een verblijf in den bodem, wat meer en 

 meer in strijd bleek te zijn met de waarheid, en het doen 

 van directe navraag uitlokte. 



Alvorens verder te gaan moet in herinnering worden 

 gebracht, dat het Indische Garoe-hout van den handel 

 afkomstig is van twee (misschien meer doch daaromtrent 

 bestaat nog geen zekerheid) tot de familie der Thymelae- 

 aceae behoorende boomen, n.1. Aquilaria malaccensis Lam. 

 en Gomjstylus Miqueliamis T. et B. Van den eersten is het 

 onveranderde, niet veiharste hout opvallend lichten week, 

 van de tweede zwaar. De bast van de Aquilaria levert 

 een schitterend zilver-blanke vezel, die op Banka en Bil- 

 liton wordt gebruikt voor touw, en bij de Dajaks na een 

 kleine bewerking voor lenden- en hoofddoeken dient, en 

 voorts ook ter bekleeding van draagmanden om het in- 

 dringen van regenwater te beletten ; de bast van de 

 Gonystylus daarentegen mist die lange vezels. Verder 

 komt de Aquilaria voor op hoog terrein, de Gonystylus op 

 rivier-oevers, die nu en dan onderloopen, onderscheidingen, 

 die voldoende zijn om met een zeer groote mate van waar- 



