— 416 — 



soort is / 100.— per picol, van de laatste en minste 

 soort f 50. — Het is duidelijk, dat het uiterlijk verband 

 moet houden met de mate van verharsing, wat nog nader 

 blijkt uit de omschrijving der namen te Kota Waringin. 

 Aldaar noemt men Garoe rankahan medang 

 (vergelijk a) het garoehout, dat verkregen wordt van 

 boomen die, door welke oorzaak dan ook, gedood zijn, 

 doch waarvan de stam nog overeind staat en dus niet 

 met de aarde in aanraking is geweest. Die garoe heet 

 ook wel rankahan boenoehan. Wat te Kota Wa- 

 ringin rankahan tenggelam heet, is zeer donker 

 van kleur en zinkt in water (is derhalve zwaar verharst). 

 Rankahan niboeng (vergelijk b) is donkergekleurd 

 met lichte strepen en soortelijk iets lichter dan water, 

 Rankahan memboeloe roesa (als c) is geel van 

 kleur met witte strepen en drijft hoog boven het water. 



Volledigheidshalve wordt nog vermeld, dat in Sintang 

 een r a m a s-soort Garoe seloewang heet, naar het 

 smalle vischje van dien naam. 



Yan opzettelijk begraven van Garoehout-bevattende 

 stammen is nergens sprake, en doordat het reukhout uit 

 den levenden boom zonder twijfel hooger waarde bezit 

 dan dat, hetwelk 't verrottings - procédé heeft medege- 

 maakt, is het onwaarschijnlijk, dat de van begraven spre- 

 kende berichten juist zouden zijn. Aanleiding tot dergelijke 

 berichten zal kunnen zijn het volgende, gemeld uit Boven 

 Kapoeas en Soekadana : daar komt het wel voor, dat men 

 den boom kapt en uit gemakzucht aan zijn lot overlaat, 

 ten einde zich de moeite te besparen om de stammen aan 

 blokken te hakken en daarna van deze weer voorzichtig het 

 niet verharste hout te verwijderen, terwijl menig blok 

 dan nog in het geheel geen reukhout blijkt te bevatten. 

 Dergelijke stammen zakken natuurlijk in meerdere of min- 

 dere mate in het oerwoud in den bodem. Deze verrottings- 

 methode is echter niet algemeen, omdat de inzamelaar 

 het verrottings- proces niet kan afwachten, en, als het er 



