HELIANTHUS. 



(Zonnebloem). 



Wij hebben hier weinig bloemkweekers van beroep, die 

 jonge exemplaren van de verschillende sierplanten voor 

 onzen tuin verkoopen en uitplanten. Dat is geen gering 

 bezwaar, daar vooral de éénjarige mooi bloeiende kleinere 

 gewassen den tuin zulk een vroolijk en opgewekt aanzien 

 geven. Gelukkig zijn er onder, die zich nog al gemak- 

 kelijk laten behandelen, en waarvoor niet zooveel kennis 

 noodig is, als men er maar eenige zorg aan besteedt. 



Onder deze kunnen we in de eerste plaats de zonne- 

 bloemen noemen. Ze zijn reeds dikwijls in dit tijdschrift 

 besproken, en toch ziet men ze nog te weinig in de tuinen; 

 ook zijn er zooveel nieuwe verscheidenheden onder ge- 

 komen, waarvan we nog niet alle keunen. 



Het geslacht Helianthus is een der belangrijkste van de 

 groote familie der Co?7?poszïm (Samen gesteldbloemigen). Er 

 worden heel wat soorten, en nog meer verscheidenheden 

 van gekweekt. De meeste zijn éénjarig d.i. zij groeien, bloe- 

 ien, geven zaad en sterven dan af; vele van deze behooren 

 onder Helianthus annuus L., de gewone zonnebloem. Deze 

 uit Peru afkomstige plant is een krachtige groeister, waar- 

 van de flinke stengel dikwijls twee Meter lang wordt en 

 eindigt in een of meer zeer groote bloemen. Ik gebruik 

 hier voor het gemak den onjuisten term „bloem", ofschoon 

 we hier te doen hebben met een bloeiwijze, een verzame- 

 ling bloempjes, die dicht bij elkaar op een algemeenen ver- 

 breeden bloembodem geplaatst zijn, een z. g. „bloemhoofdje", 

 en waarvan de binnenste veelal anders gevormd zijn dan 

 de aan den rand geplaatste. Bij de hier besproken ge- 



