— 443 — 



wassen zijn de randbloemen meestal lintvormig en geel 

 van kleur; terwijl de binnenste klein, onaanzienlijk en 

 dikwijls donker gekleurd zijn. 



Het is zonderling, dat de zonnebloem hier niet véél meer 

 aangeplant wordt; èn als nut- èn als sierplant verdient zij 

 meer waardeering. De talrijke oliehoudende zaden van de 

 grootbloemige soorten leveren een uitmuntend voedsel 

 voor kippen en andere vogels, terwijl er tal van soorten 

 en verscheidenheden zijn, die lederen tuin tot sieraad 

 strekken. Ook is de teelt al bijzonder eenvoudig. De zaden 

 van grootere soorten kan men onmiddelijk ter plaatse uit- 

 leggen ; voor de kleinere gaat zulks ook wel, het is echter 

 zekerder, deze eerst in potten of bakken of op kweek- 

 bedden te laten kiemen, en ze over te planten, als ze daar 

 sterk genoeg voor zijn. Het eenige, wat men er verder 

 aan te doen heeft, is, den grond onder de planten open te 

 houden en tevens het onkruid te verwijderen ; gewoonlijk 

 is zulk slechts eens of tweemaal tijdens den groei noodig. 

 Op plaatsen, waar zij aan den wind blootgesteld zijn, kan 

 het nuttig zijn, er een bamboestokje bij te plaatsen en ze 

 daaraan te binden ; de meeste fraaibloeiende soorten heb- 

 ben dezen steun noodig, daar de stengels broos zijn. 



Zooals boven gezegd is, bestaan er tal van variëteiten van 

 de gewone zonnebloem, Helianthus annuusL; de voornaamste 

 zijn: H. a. globosus fistulosus, de Californische zwaar dub- 

 bele zonnebloem ; H. a, multifloms fl. pl.^ zeer mildbloeiend 

 met half dubbele bloemen ; H. a macrophyllus giganteus^ een 

 ; reuzenvorm van de gewone soort, met groote bladeren, 

 forsche stengels en enorme bloemen, die bij het rijpen der 

 zaden, door de zwaarte van het zaad, dikwijls wat ombui- 

 gen. Zij brengt groote hoeveelheden zaad voort en is 

 daarom waarschijnlijk een der beste als nutplant. 



Helianthus lenticiilaris wordt door sommige kruidkundigen 

 als een verscheidenheid van H. annuus beschouwd, ofschoon 

 zij door de meesten als een afzonderlijke soort erkend wordt; 

 het is een sterk vertakte, tot twee Meter hoog opgroeien- 



Teysmannia, 29. 



