— 508 — 



der oagelukkige slachtoffers, als zij inzien, dat ze sterven 

 moeten, als zij han krachten voelen slinken; doch laten V7ij 

 er over zwijgen, laten we geen harten breken. 



Na enkele dagen dan zijn de ongelukkige slachtoffers 

 dood. Spoedig gaat hun lichaam tot ontbinding over, en 

 de daarbij ontstaande ontbindingsprodukten zijn voor de 

 Utricularia een hooggeschatte lekkernij, ja een on- 

 misbare levensbehoefte. De binnenwand der blaasjes draagt 

 tal van kleine zuigcellen, welke vier aan vier bijeen ge- 

 plaatst zijn (zie de plaat) en de gevormde sappen handig 

 naar binnen werken. 



De Utricularia behoort dus tot de vleeschetende 

 planten. Aan en in beken in de bergstreken kan men op 

 vochtige steenen kleine verwanten van haar vinden, welke 

 een zeer gering aantal nietige bladeren en eenige kleine 

 blaasjes dragen, waarmede ze echter in haar behoeften 

 schijnen te kunnen voorzien. Ten minste, ze bloeien rij- 

 kelijk, hoewel de geheele plant slechts een paar cM. 

 hoog wordt. 



In tegenstelling mei het Hoornblad bloeit het blaasjes- 

 kruid boven water. Men ziet 6 — 15 cM. lange stelen bo- 

 ven den waterspiegel uitsteken. De bovenhelft dier stelen 

 draagt 3—6 heldergele, op kleine leeuwebekjes gelijkende, 

 sierlijke bloempjes. Die bloempjes hebben een tegen de 

 onderlip aangedrukte, honing afscheidende spoor en 2 meel- 

 draden met samenhangende helmknoppen ; de 2-lippige 

 stempel sluit zich bij aanraking, de bevruchting geschiedt 

 door insekten, die de bloemen bezoeken om er den honing 

 uittehalen. Weldra ontwikkelen zich dan de benedenwaarts 

 gerichte, bolvormige, door een spitsje gekroonde, veelzadige 

 vruchtjes. Bij sommige het land bewonende soorten zijn 

 de zaden van kleine weerhaakjes voorzien, wat op ver- 

 spreiding door dieren wijst; bij de door ons besproken soort 

 zijn zij glad en drijven eenigen tijd op het water. 



Hoewel de Utricularia dienstig is voor de lucht- 

 verversching, dient zij uit vischvijvers streng geweerd 



