— 525 — 



IV, Een zonderlinge Cactiisachtige plant 



Bij een Chineeschen bloempottenhandelaar op Tanab- 

 Abang trof ik, zorgvuldig als merkwaardigheid in een 

 bloempot gekweekt, de eigenaardige monstreuze plant aan, 

 waarvan in fig. 2 van onze plaat (naast blz. 529) een tak 

 is afgebeeld. Menige plantenliefhebber, die aan het bewuste 

 adres bloempotten heeft gekocht, zal in het voorbijgaan 

 getroffen zijn geworden door deze hoogst eigenaardige plant, 

 en de meesten zullen haar wel voor de een of andere bij- 

 zondere Cacte-soort hebben gehouden. 



Met een Cactus hebben wij hier echter niet te doen, dit 

 bleek onmiddellijk, toen er bij het maken van een kleine 

 insnijding zeer rijkelijk melksap voor den dag kwam. 



Niet iedere groene, vleezige plant met kleine of zonder 

 bladeren behoort tot de familie der Gaciaceeën ; wij vinden 

 dergelijke, oppervlakkig min of meer op cactussen gelijkende 

 vormen nog in enkele andere plantenfamilies. Hier in 

 Indië komen b.v. enkele vleezige Mtphorbia-soorten voor, 

 die dikwijls ten onrechte als cactussen worden beschouwd. 

 Deze behooren tot een geheel andere familie van het plan- 

 tenrijk, de familie der Euphorhiaceeën^ die zich door den 

 bouw der bloem onmiddelijk van die der Cactaceeën onder- 

 scheidt. Onze vleezige EupJwrbia-soorten bloeien echter 

 slechts zelden, zoodat wij in menig geval toch nog in twijfel 

 zouden blijven, of wij meteen echte Cactus of met een Euphor- 

 bia te doen hadden, wanneer niet de laatste onmiddelijk aan 

 het melksapgebalte te herkennen waren. Cactaceeën bevatten 

 wel veel slijmig, waterhelder, maar geen melkachtig vocht. 



Het was dus een Euphorbia of wolfsmelk, echter geen 

 normaal uitgegroeid exemplaar. De grillige vorm en het 

 totaal gemis aan regelmaat in de rangschikking der blad- 

 Udteekens wezen er onmiddelijk op, dat wij met een mon- 

 strositeit te doen hadden. De meeste doorgroeiende toppen 

 waren min of meer, soms in sterke mate, soms bijna niet, 

 afgeplat, en hier bevonden zich dan langs den bovenrand 

 op eenigen afstand van elkander een stuk of drie, vier 



Tysmannia 1911, 34. 



